Sunday, June 26, 2005
Henk Lubberding Clinic, weekendtocht 4 juni 2005
Wakker worden
Op zaterdag 4 juni was ‘s ochtends de maaltijd om 8.00 uur gereed. Een voedzame maaltijd. Er was veel drinken: yoghurt, vla, melk, jus, thee, koffie en vruchtensap. Uiteraard enige soorten brood en beleg in overvloed. Trek hebben we altijd en er gaat behoorlijk wat door met twintig man.
Voor een aantal was het vroeg dag om acht uur in de morgen, de kleine uurtjes van de vorige dag waren goed benut. De maaltijd gaat altijd gezamenlijk bij WTC en er is voor laatkomers geen ontkomen aan.
De grootste bungalow was verbouwd tot hoofdbedrijf, het was overdag en 's nachts een drukte van belang. Gedurende de nacht waren flinke ploegen houtzagers aan de slag. Het was zo erg, dat de buitendeuren open waren zonder enig risico, want niemand die het zou wagen deze meute te storen. Het zou overigens weinigen lukken deze ongeorganiseerde bende wakker te krijgen.
Wanneer het tegen negenen liep werd er zenuwachtig heen en weer gelopen, banden controleren op spanning, bidons vullen, rugzakken van het shirt vol, gekheid uithalen met elkaar, maar ook elkaar helpen.
Voor buitenstaanders moet het vertrek van negen uur gelijkenis hebben met een aanstormende commandoploeg. Bevelen, scherpe wedstrijdfluiten, gemopper en gemorrel van elkaar bijna in de wielen rijdende renners.
Vertrek en ontvangst
Jan Giezen had een royale inschatting gemaakt, dat de rit van Hoenderloo naar Voorst 15 km zou bedragen. We kennen de redenering van Jan inmiddels en wisten dat het dan minstens 30 km zou zijn. Tegen tienen kwamen we dus aan in Voorst.
Henk Lubberding was het erf van de boerderij aan het vegen. We wisten op dat moment nog niet wat ons daar te wachten stond.
In de schuur begon het al goed. De huid werd ons volgescholden dat we met blote beentjes in deze kou en regen gingen rijden. We waren meteen wakker en wisten dat we alert moesten zijn. Natuurlijk had hij gelijk, want we hadden geen goede inschatting van het weer gemaakt.
Nadat de koffie werd gepresenteerd kreeg het verhaal van Henk een goed gehoor met houding, techniek, training en voeding.
Voor een enkeling begint de leeftijd blijkbaar te tellen. De ochtend vroeg in bed, en het verhaal van Henk Lubberding aanhoren in gebed. Henk heeft niets gezegd of laten merken op dat moment, maar Albert heeft het geweten. Geen enkele stand van de zadel, stuur of remgrepen was goed, frame foute maat, houding volstrekt verkeert en vooral slecht luisteren naar de baas deed de stemming van Henk geen goed. Zo heeft een mentor soms heel veel gezag.
Voeding
Het verhaal over voeding heeft ons allen aan het denken gezet. De lsotone drank (dorstlesser) en Hypertone drank (dorstlesser en voeding) werden toegelicht, het zelfgemaakte bessensap van Geert Everts kreeg hoge waardering van Henk. Wellicht komt dit bessensap op korte termijn in de handel, vraag Geert naar de eerste productie dit najaar.
Het advies is probeer altijd hetzelfde voedingspatroon te handhaven!! Als je wilt veranderen doe dat in de trainingen ervoor, zodat je eraan went. Onze illusie om je van tevoren én tijdens de rit vol te eten, bleek onterecht. Eten zoveel als nodig is en tijdens de rit kleine hoeveelheden blijven eten. Wanneer je laat bent met voeding, neem je siroop dat direct in het bloed wordt opgenomen en je hebt tijdig de 'hongerklop' bedwongen.
We kregen een bidon Hypertone drank van Maxime mee.
Houding & techniek
Na een half uurtje inrijden om de alom bekende oranje wegpionnen, had Henk het al gezien. Onder de kapschuur werd de fiets van ieder naar voren geschoven en Henk herinnerde zich bij vrijwel ieder wat eraan moest gebeuren. We bleken echte amateurs, want het zadel, stuur of remgrepen, niets was goed genoeg. De verkeerde stand of bepaalde slijtage aan het zadel was voor Henk reden om te informeren naar klachten over rugpijn, etc. Naderhand gaven een aantal aan, dat de houding sterk was verbeterd.
Natuurlijk latent dient zichzelf aan. Zo kwam dat tijdens de Clinic uit onverwachte hoek, namelijk uit het buitengebied van de vereniging. Die ene van de broers had Henk direct op het oog.
Met gepaste trots heeft ons aanstormend talent zijn kunsten getoond en de capaciteiten gedurende de volgende dag ontelbaar vaak herhaald. We zullen er nog meer van vernemen in de toekomst. In familiekring zal Johannes er een paar jaar op kunnen teren schatten we in.
Training
Na een sobere doch voedzame maaltijd kwam na de middag het noeste werk van training op een uitloper van de Posbank. Het was droog geworden.
De fiets moet je voelen. Geef de fiets weinig ruimte. Druk -geven en hou vast.
Halen en brengen als je uit het zadel gaat. Laat die fiets dansen.
Kracht versterken door staande te fietsen, je moet het goed beheersen om staand te fietsen een flinke tijd achtereen te kunnen volhouden. Henk deed geweldig zijn best de beheersing van deze sport naar een hoger plan te tillen voor ieder van ons. Henk fietst mee en let op de fietshouding van iedereen, hij komt naast je rijden en hij geeft de aanwijzing. Henk zoekt naar verbetering van zadelstand, hoogte zadel, hoogte stuurpen, hoogte beugel of stand remgrepen waarmee hij je in de goede houding dwingt. Het is vakmanschap, want rugpijn, verkeerde druk op de voeten, etc worden met zijn eigen ervaring en zoeken naar oplossingen toegelicht Hij geeft advies zoals het hem heeft geholpen om een maximale prestatie te leveren met een dergelijke kwaal.
Avond
Na een enorme drukte van douchen en voor sommigen eerst de fiets schoon
En dan zelf, zaten we als hongerlappen bijeen. De wil om te eten was groot.
Jan Giezen en Bart Nijland hadden deze avond vrij, het restaurant van de Rimboe werd aangedaan. Tot onze verbazing waren ze berekend op veelvraten. Meestal gaan we enige minuten na de eerste happen op zoek naar meer voedsel, in dit geval kwamen ze spontaan met volle bakken nieuw voer. Respect voor de snelle bediening.
De maaltijd was bijzonder voedzaam en Jan kennende had hij het afgemaakt zoals het hoort, namelijk met een stevige partij ijs, slagroom en warme chocolade.
Ons kennende was het vreemd dat we niet langer bleven hangen in dit etablissement. Het monotone geluid van opgesomde bingogetallen en veel rook deed ons direct vertrekken na de maaltijd. Het bier, fris en hapjes voor de avond dat was meegenomen moest tenslotte ook op. We hebben er flink van genoten en genomen. Proficiat voor de heren die de keuken onder hun hoede hebben gehad.
Henk Lubberding kennen we als de hard werkende meesterknecht. Maar liefs dertien keer reed hij de Tour de France, waarin hij drie etappeoverwinningen boekte, de witte trui won, in het geel reed en driemaal bij de eerste tien in het eindklassement eindigde. Henk heeft maar liefs 28 jaar gekoerst, van zijn 1 1 e t/m zijn 3ge! Daarnaast was Henk wegkapitein. Dit hield in dat hij de renners motiveerde en stuurde. Op vete gebieden was hij trendsetter. Na zijn lange wielerloopbaan startte hij het bedrijf 'Teambuilding met Lubberding’op! Dit evenementenbureau draait inmiddels al weer 12 jaar zeer succesvol! Ook op sportgebied is Henk nog steeds actief. Het toverwoord was: "Samenwerking" legt Lubberding uit. Iedereen was even waardevol, we hadden respect voor elkaar specifieke talenten en we wisten door samenwerking de krachten binnen onze groep optimaal te gebruiken
Daarnaast nog enige tips van Henk.
Ketting onderhouden?
Er natuurlijk op dat gebied honderden producten maar wat is goed en nodig? Ik gebruik voor mijn ketting Cyclon Dry Lube. Het werkt waterafstotend en onderhoudend. Allereerst je ketting schoon poetsen met een doek. Dan vet je de ketting met Dry Lube. Laat de vettotie bijvoorbeeld een nacht intrekken. De dag erna als je de fiets pakt eerst de ketting weer schoonpoetsen zodat de buitenkant vetvrij is anders blijven er tijdens de training of wedstrijd zanddeeltjes aanplakken. Tijdens de training ontstaat er wrijving, wordt de ketting warmer en komt het vet weer naar buiten dus poets je na het fietsen de ketting weer schoon........ etc etc! Zelf teer je te beoordelen wanneer en hoe vaak je olie ge-
Bruikt. Afhankelijk van de afgelegde kilometers en omstandigheden.
Training en lichaam
Een renner moet als eerste luisteren naar zijn lichaam. De ene dag voel je je
tenslotte beter als de andere dag. Daar stem je de trainingen op af. En dat kan niet als je volgens je schema iets veel heftiger of juist rustiger moet trainen, Een schema is een prachtig hulpmiddel, maar ook niet meer dan dat. Een renner moet zijn eigen trainer worden en zoekt daarom naar hulpmiddelen die hem of haar passen. Zelfstandig en Nieuwsgierig!
Jezelf ontplooien door te variëren in de training en vooral door te voelen op de fiets. Ik laat dit de renners die ik begeleidt als mentor altijd weten! Elke training moetje proberen een andere prikkel te geven. De methodes om die prikkel te geven reikt Henk als mentor aan. Dit doet hij door middel van zijn ervaring!
Voeding
Ik als boerenzoon was al op jeugdige leeftijd met gezonde voedingsgewoontes bezig. Aan de ontlasting van de koeien thuis kon je bijvoorbeeld zien of er goed voer in ging. Als boer wist je dat met goede voeding je de meeste melk kreeg. Dit geld natuurlijk ook voor de renner.
Goede voeding voor een optimaal presteren! Vandaar dat ik 'in die tijd een extra koffer alleen met voeding meesleepte. Extra voeding als muesli{koeken}, tarwekiemen, havervlokken en rozijnen. Samen met Knetemann{ de man van de brintapap } was ik een buitenbeentje op dat gebied! Peter Post riep ons twee dan even apart: " Jongens luister nou eens goed, Laat dit in godsnaam niemand weten anders kan ik wel een extra vrachtwagen voor eten laten aanslepen ".
In bijvoorbeeld Frankdjk was het eten in de hotels magertjes in vergelijking met thuis! In tegenstelling tot vete van mijn collega's at ik s' morgens nooit biefstuk maar zo introduceerde ik de muesli in het peloton!
Op zaterdag 4 juni was ‘s ochtends de maaltijd om 8.00 uur gereed. Een voedzame maaltijd. Er was veel drinken: yoghurt, vla, melk, jus, thee, koffie en vruchtensap. Uiteraard enige soorten brood en beleg in overvloed. Trek hebben we altijd en er gaat behoorlijk wat door met twintig man.
Voor een aantal was het vroeg dag om acht uur in de morgen, de kleine uurtjes van de vorige dag waren goed benut. De maaltijd gaat altijd gezamenlijk bij WTC en er is voor laatkomers geen ontkomen aan.
De grootste bungalow was verbouwd tot hoofdbedrijf, het was overdag en 's nachts een drukte van belang. Gedurende de nacht waren flinke ploegen houtzagers aan de slag. Het was zo erg, dat de buitendeuren open waren zonder enig risico, want niemand die het zou wagen deze meute te storen. Het zou overigens weinigen lukken deze ongeorganiseerde bende wakker te krijgen.
Wanneer het tegen negenen liep werd er zenuwachtig heen en weer gelopen, banden controleren op spanning, bidons vullen, rugzakken van het shirt vol, gekheid uithalen met elkaar, maar ook elkaar helpen.
Voor buitenstaanders moet het vertrek van negen uur gelijkenis hebben met een aanstormende commandoploeg. Bevelen, scherpe wedstrijdfluiten, gemopper en gemorrel van elkaar bijna in de wielen rijdende renners.
Vertrek en ontvangst
Jan Giezen had een royale inschatting gemaakt, dat de rit van Hoenderloo naar Voorst 15 km zou bedragen. We kennen de redenering van Jan inmiddels en wisten dat het dan minstens 30 km zou zijn. Tegen tienen kwamen we dus aan in Voorst.
Henk Lubberding was het erf van de boerderij aan het vegen. We wisten op dat moment nog niet wat ons daar te wachten stond.
In de schuur begon het al goed. De huid werd ons volgescholden dat we met blote beentjes in deze kou en regen gingen rijden. We waren meteen wakker en wisten dat we alert moesten zijn. Natuurlijk had hij gelijk, want we hadden geen goede inschatting van het weer gemaakt.
Nadat de koffie werd gepresenteerd kreeg het verhaal van Henk een goed gehoor met houding, techniek, training en voeding.
Voor een enkeling begint de leeftijd blijkbaar te tellen. De ochtend vroeg in bed, en het verhaal van Henk Lubberding aanhoren in gebed. Henk heeft niets gezegd of laten merken op dat moment, maar Albert heeft het geweten. Geen enkele stand van de zadel, stuur of remgrepen was goed, frame foute maat, houding volstrekt verkeert en vooral slecht luisteren naar de baas deed de stemming van Henk geen goed. Zo heeft een mentor soms heel veel gezag.
Voeding
Het verhaal over voeding heeft ons allen aan het denken gezet. De lsotone drank (dorstlesser) en Hypertone drank (dorstlesser en voeding) werden toegelicht, het zelfgemaakte bessensap van Geert Everts kreeg hoge waardering van Henk. Wellicht komt dit bessensap op korte termijn in de handel, vraag Geert naar de eerste productie dit najaar.
Het advies is probeer altijd hetzelfde voedingspatroon te handhaven!! Als je wilt veranderen doe dat in de trainingen ervoor, zodat je eraan went. Onze illusie om je van tevoren én tijdens de rit vol te eten, bleek onterecht. Eten zoveel als nodig is en tijdens de rit kleine hoeveelheden blijven eten. Wanneer je laat bent met voeding, neem je siroop dat direct in het bloed wordt opgenomen en je hebt tijdig de 'hongerklop' bedwongen.
We kregen een bidon Hypertone drank van Maxime mee.
Houding & techniek
Na een half uurtje inrijden om de alom bekende oranje wegpionnen, had Henk het al gezien. Onder de kapschuur werd de fiets van ieder naar voren geschoven en Henk herinnerde zich bij vrijwel ieder wat eraan moest gebeuren. We bleken echte amateurs, want het zadel, stuur of remgrepen, niets was goed genoeg. De verkeerde stand of bepaalde slijtage aan het zadel was voor Henk reden om te informeren naar klachten over rugpijn, etc. Naderhand gaven een aantal aan, dat de houding sterk was verbeterd.
Natuurlijk latent dient zichzelf aan. Zo kwam dat tijdens de Clinic uit onverwachte hoek, namelijk uit het buitengebied van de vereniging. Die ene van de broers had Henk direct op het oog.
Met gepaste trots heeft ons aanstormend talent zijn kunsten getoond en de capaciteiten gedurende de volgende dag ontelbaar vaak herhaald. We zullen er nog meer van vernemen in de toekomst. In familiekring zal Johannes er een paar jaar op kunnen teren schatten we in.
Training
Na een sobere doch voedzame maaltijd kwam na de middag het noeste werk van training op een uitloper van de Posbank. Het was droog geworden.
De fiets moet je voelen. Geef de fiets weinig ruimte. Druk -geven en hou vast.
Halen en brengen als je uit het zadel gaat. Laat die fiets dansen.
Kracht versterken door staande te fietsen, je moet het goed beheersen om staand te fietsen een flinke tijd achtereen te kunnen volhouden. Henk deed geweldig zijn best de beheersing van deze sport naar een hoger plan te tillen voor ieder van ons. Henk fietst mee en let op de fietshouding van iedereen, hij komt naast je rijden en hij geeft de aanwijzing. Henk zoekt naar verbetering van zadelstand, hoogte zadel, hoogte stuurpen, hoogte beugel of stand remgrepen waarmee hij je in de goede houding dwingt. Het is vakmanschap, want rugpijn, verkeerde druk op de voeten, etc worden met zijn eigen ervaring en zoeken naar oplossingen toegelicht Hij geeft advies zoals het hem heeft geholpen om een maximale prestatie te leveren met een dergelijke kwaal.
Avond
Na een enorme drukte van douchen en voor sommigen eerst de fiets schoon
En dan zelf, zaten we als hongerlappen bijeen. De wil om te eten was groot.
Jan Giezen en Bart Nijland hadden deze avond vrij, het restaurant van de Rimboe werd aangedaan. Tot onze verbazing waren ze berekend op veelvraten. Meestal gaan we enige minuten na de eerste happen op zoek naar meer voedsel, in dit geval kwamen ze spontaan met volle bakken nieuw voer. Respect voor de snelle bediening.
De maaltijd was bijzonder voedzaam en Jan kennende had hij het afgemaakt zoals het hoort, namelijk met een stevige partij ijs, slagroom en warme chocolade.
Ons kennende was het vreemd dat we niet langer bleven hangen in dit etablissement. Het monotone geluid van opgesomde bingogetallen en veel rook deed ons direct vertrekken na de maaltijd. Het bier, fris en hapjes voor de avond dat was meegenomen moest tenslotte ook op. We hebben er flink van genoten en genomen. Proficiat voor de heren die de keuken onder hun hoede hebben gehad.
Henk Lubberding kennen we als de hard werkende meesterknecht. Maar liefs dertien keer reed hij de Tour de France, waarin hij drie etappeoverwinningen boekte, de witte trui won, in het geel reed en driemaal bij de eerste tien in het eindklassement eindigde. Henk heeft maar liefs 28 jaar gekoerst, van zijn 1 1 e t/m zijn 3ge! Daarnaast was Henk wegkapitein. Dit hield in dat hij de renners motiveerde en stuurde. Op vete gebieden was hij trendsetter. Na zijn lange wielerloopbaan startte hij het bedrijf 'Teambuilding met Lubberding’op! Dit evenementenbureau draait inmiddels al weer 12 jaar zeer succesvol! Ook op sportgebied is Henk nog steeds actief. Het toverwoord was: "Samenwerking" legt Lubberding uit. Iedereen was even waardevol, we hadden respect voor elkaar specifieke talenten en we wisten door samenwerking de krachten binnen onze groep optimaal te gebruiken
Daarnaast nog enige tips van Henk.
Ketting onderhouden?
Er natuurlijk op dat gebied honderden producten maar wat is goed en nodig? Ik gebruik voor mijn ketting Cyclon Dry Lube. Het werkt waterafstotend en onderhoudend. Allereerst je ketting schoon poetsen met een doek. Dan vet je de ketting met Dry Lube. Laat de vettotie bijvoorbeeld een nacht intrekken. De dag erna als je de fiets pakt eerst de ketting weer schoonpoetsen zodat de buitenkant vetvrij is anders blijven er tijdens de training of wedstrijd zanddeeltjes aanplakken. Tijdens de training ontstaat er wrijving, wordt de ketting warmer en komt het vet weer naar buiten dus poets je na het fietsen de ketting weer schoon........ etc etc! Zelf teer je te beoordelen wanneer en hoe vaak je olie ge-
Bruikt. Afhankelijk van de afgelegde kilometers en omstandigheden.
Training en lichaam
Een renner moet als eerste luisteren naar zijn lichaam. De ene dag voel je je
tenslotte beter als de andere dag. Daar stem je de trainingen op af. En dat kan niet als je volgens je schema iets veel heftiger of juist rustiger moet trainen, Een schema is een prachtig hulpmiddel, maar ook niet meer dan dat. Een renner moet zijn eigen trainer worden en zoekt daarom naar hulpmiddelen die hem of haar passen. Zelfstandig en Nieuwsgierig!
Jezelf ontplooien door te variëren in de training en vooral door te voelen op de fiets. Ik laat dit de renners die ik begeleidt als mentor altijd weten! Elke training moetje proberen een andere prikkel te geven. De methodes om die prikkel te geven reikt Henk als mentor aan. Dit doet hij door middel van zijn ervaring!
Voeding
Ik als boerenzoon was al op jeugdige leeftijd met gezonde voedingsgewoontes bezig. Aan de ontlasting van de koeien thuis kon je bijvoorbeeld zien of er goed voer in ging. Als boer wist je dat met goede voeding je de meeste melk kreeg. Dit geld natuurlijk ook voor de renner.
Goede voeding voor een optimaal presteren! Vandaar dat ik 'in die tijd een extra koffer alleen met voeding meesleepte. Extra voeding als muesli{koeken}, tarwekiemen, havervlokken en rozijnen. Samen met Knetemann{ de man van de brintapap } was ik een buitenbeentje op dat gebied! Peter Post riep ons twee dan even apart: " Jongens luister nou eens goed, Laat dit in godsnaam niemand weten anders kan ik wel een extra vrachtwagen voor eten laten aanslepen ".
In bijvoorbeeld Frankdjk was het eten in de hotels magertjes in vergelijking met thuis! In tegenstelling tot vete van mijn collega's at ik s' morgens nooit biefstuk maar zo introduceerde ik de muesli in het peloton!
Saturday, June 25, 2005
Interlandtrofee
Grensverleggend fietsen in Nederland, Duitsland en België. In alle drie de genoemde landen zijn 7 tochten uitgekozen voor de interlandtrofee. Dit jaar maakt ook onze eigen Ot en Sien tocht hiervan deel uit. Op een zondagrit met Jan Giesen, Bart Nijland en ondergetekende zaten we in Gasselte aan de koffie met appelgebak. Daar kwam ook Roelof de Jonge, voorzitter van het district noord van de NTFU. Hij stelde voor om de Ot en Sien tocht op te nemen voor de interlandtrofee. Voorwaarde was wel dat voldaan moest worden aan de twee sterren kwalificatie van de NTFU. Bestuur en tochtencommissie vonden dit passen in hun streven van opwaardering van de Ot en Sien tocht. En zo staat de Ot en Sien tocht temidden van 20 andere tochten op blz. 21 van de TEP 2005. Het een en ander stimuleerde ondergetekende om met zoon Tim, ook WTC-Roden lid, een aantal tochten uit de interlandtrofee te fietsen.
Horst, zaterdag 30 april 2005, Oranjetocht.
Vrijdagavond 29 april met de caravan naar SVR camping in Meldersloo gereden voor een “lang” weekend. Zaterdagmorgen naar Horst gefietst. Diverse groepen kwamen ons al tegemoet, de route voerde langs de camping. De inschrijving was bij een café. De straat voor het café was afgesloten en tot een terras omgetoverd. Het was een drukte van belang. Navraag leerde dat 1200 deelnemers werden verwacht. Gekozen kon worden uit route van 30, 45, 60, 95, 120 en 150 km. Daarnaast was er een veldtoertocht over 25 en 45 km. Wij kozen voor de 95 km. De route ging grotendeels door Duitsland. Af en toe een bult zodat ook de klimspieren aangesproken dienden te worden. De controle was eveneens op Duits grondgebied, alwaar van de koffie met apfelstrudel werd genoten. Vanaf de controle werd meegefietst in een groep uit Roermond (snelheid 35+) en waar flink werd gevloekt op zijn Limburgs (Nondeju). De route was enorm goed gepijld met de bepijling op de weg gekalkt. Ondanks dat zijn we met de Roermondse groep verkeerd gefietst. De voorste rijder sloeg rechts af, wat klopte met de bepijling. De rest van de groep wist het beter, links was de pont over de Maas. Dat klopte, het was echter niet de pont die de organisatie bedacht had. Ondanks de bepijling naar rechts waren vele anderen ons al voorgegaan naar links en naar later bleek velen volgden. Aan de andere kant van de Maas weer snel de route opgezocht voor het laatste stuk terug naar Horst. Onder een bewolkte lucht, niet te warm en niet te koud lekker gefietst. De rest van het weekend was stralend weer 30 graden. Samen met Tim zondag nog 50 km hard gefietst en veel recreatief met Maartje. De streek is bekend om zijn aspergevelden, champignons kwekerijen en aardbeien. Meldersloo heeft het asperge-museum. Vlakbij, in Arcen, staat de Hertog Jan brouwerij. Tegenover de brouwerij kan je een lekker pintje drinken.
Roden, zondag 8 mei 2005, Ot en Sientocht.
‘s Ochtends vroeg het laatste gedeelte van de route, vanaf Rolde, samen met Tim gepijld. Teruggekeerd van het pijlen snel omgekleed om 85 km te fietsen. Was het heel vroeg nog aardig weer, later werd het een stuk minder. Bij de inschrijving was het al te merken, heel weinig animo. Samen met Klaas Martini op pad. Net Roden uit begon het al te regenen en te waaien. Verkleumd kwamen we aan bij Sirk. Sirk had een warm plekje gevonden in Eext. Na de koffie met appelgebak en weer wat warmer weer op pad voor het vervolg. Jawel vlak na Gieten begon het te gieten. Zelfs Tim begon te vragen, vanwege de kou, of het wat langzamer kon. Thuis gekomen heeft hij een half uur onder de warme douche gestaan. Tevens was er een controleur aanwezig voor controle op de tocht. Conclusie de Ot en Sien tocht voldeed ruim aan de NTFU norm voor 2 sterren. Hulde aan Klaas Bos, die de hoofdorganisator was.
Cloppenburg, zondag 5 juni 2005, Cloppenburger Radtourenfahren (RTF)
Zaterdag naar de camping in Mettingen gereden voor een weekje fietsen in het Teutoburgerwald. Tim heeft examen gedaan en is twee weken vrij voordat hij gaat werken. Zondag met de auto naar Cloppenburg gereden. Het weervooruitzicht was wederom slecht, regen en wind bij 12 graden. Gekozen wordt voor de afstand van 75 km. Ze keken vreemd op toen wij ons om 10.15 uur melden. Ze wilden nl. de pijlen alweer gaan ophalen. De starttijd was toch echt tot 10.30 uur. Bij de eerste controle aangekomen na 38 km bleek dat de pijlen daarna al waren weggehaald. De routebeschrijving was onvoldoende om de weg te vinden. Op een kwart A4’tje stonden 4 routes beschreven. Alleen de plaatsnamen werden genoemd. Met een goede kaart waar de route op uitgetekend was in de hand de route verder gefietst. Bijna helemaal goed gereden, slechts een klein stukje afgesneden. Na 75 km terug bij het CAG gymnasium voor een zeer welkome douche. Het beste komt altijd het laatst. Op het overdekte terras was koffie en keuze uit ongeveer 15 soorten zelfgebakken taart en koek. Koffie en taart voor €1,50. Vervolgens aan de gegrilde steak met eigengemaakte kartoffelensalat. Wat is het toch erg om toerfietser te zijn. Overigens wordt in Duitsland “das tragen eines Kopfschutzes wird empfohlen” aber „ jedes Teilnehmer ist zum Tragen einer Rückennummer verpflichtet“.De overige dagen worden gevuld met fietsen in het Teutoburgerwald. Veel bekende wegen en klimmetjes van de WTC-Roden route gefietst.
Bij deze drie tochten zal het wel blijven. De meeste tochten zijn erg ver weg. Geen probleem want voor mij staat op 18 juni as. de Grunnman op het programma. Zwemmen 3800 meter, fietsen 180 km en lopen 42,195 km.
Dirk Luijt
Horst, zaterdag 30 april 2005, Oranjetocht.
Vrijdagavond 29 april met de caravan naar SVR camping in Meldersloo gereden voor een “lang” weekend. Zaterdagmorgen naar Horst gefietst. Diverse groepen kwamen ons al tegemoet, de route voerde langs de camping. De inschrijving was bij een café. De straat voor het café was afgesloten en tot een terras omgetoverd. Het was een drukte van belang. Navraag leerde dat 1200 deelnemers werden verwacht. Gekozen kon worden uit route van 30, 45, 60, 95, 120 en 150 km. Daarnaast was er een veldtoertocht over 25 en 45 km. Wij kozen voor de 95 km. De route ging grotendeels door Duitsland. Af en toe een bult zodat ook de klimspieren aangesproken dienden te worden. De controle was eveneens op Duits grondgebied, alwaar van de koffie met apfelstrudel werd genoten. Vanaf de controle werd meegefietst in een groep uit Roermond (snelheid 35+) en waar flink werd gevloekt op zijn Limburgs (Nondeju). De route was enorm goed gepijld met de bepijling op de weg gekalkt. Ondanks dat zijn we met de Roermondse groep verkeerd gefietst. De voorste rijder sloeg rechts af, wat klopte met de bepijling. De rest van de groep wist het beter, links was de pont over de Maas. Dat klopte, het was echter niet de pont die de organisatie bedacht had. Ondanks de bepijling naar rechts waren vele anderen ons al voorgegaan naar links en naar later bleek velen volgden. Aan de andere kant van de Maas weer snel de route opgezocht voor het laatste stuk terug naar Horst. Onder een bewolkte lucht, niet te warm en niet te koud lekker gefietst. De rest van het weekend was stralend weer 30 graden. Samen met Tim zondag nog 50 km hard gefietst en veel recreatief met Maartje. De streek is bekend om zijn aspergevelden, champignons kwekerijen en aardbeien. Meldersloo heeft het asperge-museum. Vlakbij, in Arcen, staat de Hertog Jan brouwerij. Tegenover de brouwerij kan je een lekker pintje drinken.
Roden, zondag 8 mei 2005, Ot en Sientocht.
‘s Ochtends vroeg het laatste gedeelte van de route, vanaf Rolde, samen met Tim gepijld. Teruggekeerd van het pijlen snel omgekleed om 85 km te fietsen. Was het heel vroeg nog aardig weer, later werd het een stuk minder. Bij de inschrijving was het al te merken, heel weinig animo. Samen met Klaas Martini op pad. Net Roden uit begon het al te regenen en te waaien. Verkleumd kwamen we aan bij Sirk. Sirk had een warm plekje gevonden in Eext. Na de koffie met appelgebak en weer wat warmer weer op pad voor het vervolg. Jawel vlak na Gieten begon het te gieten. Zelfs Tim begon te vragen, vanwege de kou, of het wat langzamer kon. Thuis gekomen heeft hij een half uur onder de warme douche gestaan. Tevens was er een controleur aanwezig voor controle op de tocht. Conclusie de Ot en Sien tocht voldeed ruim aan de NTFU norm voor 2 sterren. Hulde aan Klaas Bos, die de hoofdorganisator was.
Cloppenburg, zondag 5 juni 2005, Cloppenburger Radtourenfahren (RTF)
Zaterdag naar de camping in Mettingen gereden voor een weekje fietsen in het Teutoburgerwald. Tim heeft examen gedaan en is twee weken vrij voordat hij gaat werken. Zondag met de auto naar Cloppenburg gereden. Het weervooruitzicht was wederom slecht, regen en wind bij 12 graden. Gekozen wordt voor de afstand van 75 km. Ze keken vreemd op toen wij ons om 10.15 uur melden. Ze wilden nl. de pijlen alweer gaan ophalen. De starttijd was toch echt tot 10.30 uur. Bij de eerste controle aangekomen na 38 km bleek dat de pijlen daarna al waren weggehaald. De routebeschrijving was onvoldoende om de weg te vinden. Op een kwart A4’tje stonden 4 routes beschreven. Alleen de plaatsnamen werden genoemd. Met een goede kaart waar de route op uitgetekend was in de hand de route verder gefietst. Bijna helemaal goed gereden, slechts een klein stukje afgesneden. Na 75 km terug bij het CAG gymnasium voor een zeer welkome douche. Het beste komt altijd het laatst. Op het overdekte terras was koffie en keuze uit ongeveer 15 soorten zelfgebakken taart en koek. Koffie en taart voor €1,50. Vervolgens aan de gegrilde steak met eigengemaakte kartoffelensalat. Wat is het toch erg om toerfietser te zijn. Overigens wordt in Duitsland “das tragen eines Kopfschutzes wird empfohlen” aber „ jedes Teilnehmer ist zum Tragen einer Rückennummer verpflichtet“.De overige dagen worden gevuld met fietsen in het Teutoburgerwald. Veel bekende wegen en klimmetjes van de WTC-Roden route gefietst.
Bij deze drie tochten zal het wel blijven. De meeste tochten zijn erg ver weg. Geen probleem want voor mij staat op 18 juni as. de Grunnman op het programma. Zwemmen 3800 meter, fietsen 180 km en lopen 42,195 km.
Dirk Luijt
Interlandtrofee
Grensverleggend fietsen in Nederland, Duitsland en België. In alle drie de genoemde landen zijn 7 tochten uitgekozen voor de interlandtrofee. Dit jaar maakt ook onze eigen Ot en Sien tocht hiervan deel uit. Op een zondagrit met Jan Giesen, Bart Nijland en ondergetekende zaten we in Gasselte aan de koffie met appelgebak. Daar kwam ook Roelof de Jonge, voorzitter van het district noord van de NTFU. Hij stelde voor om de Ot en Sien tocht op te nemen voor de interlandtrofee. Voorwaarde was wel dat voldaan moest worden aan de twee sterren kwalificatie van de NTFU. Bestuur en tochtencommissie vonden dit passen in hun streven van opwaardering van de Ot en Sien tocht. En zo staat de Ot en Sien tocht temidden van 20 andere tochten op blz. 21 van de TEP 2005. Het een en ander stimuleerde ondergetekende om met zoon Tim, ook WTC-Roden lid, een aantal tochten uit de interlandtrofee te fietsen.
Horst, zaterdag 30 april 2005, Oranjetocht.
Vrijdagavond 29 april met de caravan naar SVR camping in Meldersloo gereden voor een “lang” weekend. Zaterdagmorgen naar Horst gefietst. Diverse groepen kwamen ons al tegemoet, de route voerde langs de camping. De inschrijving was bij een café. De straat voor het café was afgesloten en tot een terras omgetoverd. Het was een drukte van belang. Navraag leerde dat 1200 deelnemers werden verwacht. Gekozen kon worden uit route van 30, 45, 60, 95, 120 en 150 km. Daarnaast was er een veldtoertocht over 25 en 45 km. Wij kozen voor de 95 km. De route ging grotendeels door Duitsland. Af en toe een bult zodat ook de klimspieren aangesproken dienden te worden. De controle was eveneens op Duits grondgebied, alwaar van de koffie met apfelstrudel werd genoten. Vanaf de controle werd meegefietst in een groep uit Roermond (snelheid 35+) en waar flink werd gevloekt op zijn Limburgs (Nondeju). De route was enorm goed gepijld met de bepijling op de weg gekalkt. Ondanks dat zijn we met de Roermondse groep verkeerd gefietst. De voorste rijder sloeg rechts af, wat klopte met de bepijling. De rest van de groep wist het beter, links was de pont over de Maas. Dat klopte, het was echter niet de pont die de organisatie bedacht had. Ondanks de bepijling naar rechts waren vele anderen ons al voorgegaan naar links en naar later bleek velen volgden. Aan de andere kant van de Maas weer snel de route opgezocht voor het laatste stuk terug naar Horst. Onder een bewolkte lucht, niet te warm en niet te koud lekker gefietst. De rest van het weekend was stralend weer 30 graden. Samen met Tim zondag nog 50 km hard gefietst en veel recreatief met Maartje. De streek is bekend om zijn aspergevelden, champignons kwekerijen en aardbeien. Meldersloo heeft het asperge-museum. Vlakbij, in Arcen, staat de Hertog Jan brouwerij. Tegenover de brouwerij kan je een lekker pintje drinken.
Roden, zondag 8 mei 2005, Ot en Sientocht.
‘s Ochtends vroeg het laatste gedeelte van de route, vanaf Rolde, samen met Tim gepijld. Teruggekeerd van het pijlen snel omgekleed om 85 km te fietsen. Was het heel vroeg nog aardig weer, later werd het een stuk minder. Bij de inschrijving was het al te merken, heel weinig animo. Samen met Klaas Martini op pad. Net Roden uit begon het al te regenen en te waaien. Verkleumd kwamen we aan bij Sirk. Sirk had een warm plekje gevonden in Eext. Na de koffie met appelgebak en weer wat warmer weer op pad voor het vervolg. Jawel vlak na Gieten begon het te gieten. Zelfs Tim begon te vragen, vanwege de kou, of het wat langzamer kon. Thuis gekomen heeft hij een half uur onder de warme douche gestaan. Tevens was er een controleur aanwezig voor controle op de tocht. Conclusie de Ot en Sien tocht voldeed ruim aan de NTFU norm voor 2 sterren. Hulde aan Klaas Bos, die de hoofdorganisator was.
Cloppenburg, zondag 5 juni 2005, Cloppenburger Radtourenfahren (RTF)
Zaterdag naar de camping in Mettingen gereden voor een weekje fietsen in het Teutoburgerwald. Tim heeft examen gedaan en is twee weken vrij voordat hij gaat werken. Zondag met de auto naar Cloppenburg gereden. Het weervooruitzicht was wederom slecht, regen en wind bij 12 graden. Gekozen wordt voor de afstand van 75 km. Ze keken vreemd op toen wij ons om 10.15 uur melden. Ze wilden nl. de pijlen alweer gaan ophalen. De starttijd was toch echt tot 10.30 uur. Bij de eerste controle aangekomen na 38 km bleek dat de pijlen daarna al waren weggehaald. De routebeschrijving was onvoldoende om de weg te vinden. Op een kwart A4’tje stonden 4 routes beschreven. Alleen de plaatsnamen werden genoemd. Met een goede kaart waar de route op uitgetekend was in de hand de route verder gefietst. Bijna helemaal goed gereden, slechts een klein stukje afgesneden. Na 75 km terug bij het CAG gymnasium voor een zeer welkome douche. Het beste komt altijd het laatst. Op het overdekte terras was koffie en keuze uit ongeveer 15 soorten zelfgebakken taart en koek. Koffie en taart voor €1,50. Vervolgens aan de gegrilde steak met eigengemaakte kartoffelensalat. Wat is het toch erg om toerfietser te zijn. Overigens wordt in Duitsland “das tragen eines Kopfschutzes wird empfohlen” aber „ jedes Teilnehmer ist zum Tragen einer Rückennummer verpflichtet“.De overige dagen worden gevuld met fietsen in het Teutoburgerwald. Veel bekende wegen en klimmetjes van de WTC-Roden route gefietst.
Bij deze drie tochten zal het wel blijven. De meeste tochten zijn erg ver weg. Geen probleem want voor mij staat op 18 juni as. de Grunnman op het programma. Zwemmen 3800 meter, fietsen 180 km en lopen 42,195 km.
Dirk Luijt
Horst, zaterdag 30 april 2005, Oranjetocht.
Vrijdagavond 29 april met de caravan naar SVR camping in Meldersloo gereden voor een “lang” weekend. Zaterdagmorgen naar Horst gefietst. Diverse groepen kwamen ons al tegemoet, de route voerde langs de camping. De inschrijving was bij een café. De straat voor het café was afgesloten en tot een terras omgetoverd. Het was een drukte van belang. Navraag leerde dat 1200 deelnemers werden verwacht. Gekozen kon worden uit route van 30, 45, 60, 95, 120 en 150 km. Daarnaast was er een veldtoertocht over 25 en 45 km. Wij kozen voor de 95 km. De route ging grotendeels door Duitsland. Af en toe een bult zodat ook de klimspieren aangesproken dienden te worden. De controle was eveneens op Duits grondgebied, alwaar van de koffie met apfelstrudel werd genoten. Vanaf de controle werd meegefietst in een groep uit Roermond (snelheid 35+) en waar flink werd gevloekt op zijn Limburgs (Nondeju). De route was enorm goed gepijld met de bepijling op de weg gekalkt. Ondanks dat zijn we met de Roermondse groep verkeerd gefietst. De voorste rijder sloeg rechts af, wat klopte met de bepijling. De rest van de groep wist het beter, links was de pont over de Maas. Dat klopte, het was echter niet de pont die de organisatie bedacht had. Ondanks de bepijling naar rechts waren vele anderen ons al voorgegaan naar links en naar later bleek velen volgden. Aan de andere kant van de Maas weer snel de route opgezocht voor het laatste stuk terug naar Horst. Onder een bewolkte lucht, niet te warm en niet te koud lekker gefietst. De rest van het weekend was stralend weer 30 graden. Samen met Tim zondag nog 50 km hard gefietst en veel recreatief met Maartje. De streek is bekend om zijn aspergevelden, champignons kwekerijen en aardbeien. Meldersloo heeft het asperge-museum. Vlakbij, in Arcen, staat de Hertog Jan brouwerij. Tegenover de brouwerij kan je een lekker pintje drinken.
Roden, zondag 8 mei 2005, Ot en Sientocht.
‘s Ochtends vroeg het laatste gedeelte van de route, vanaf Rolde, samen met Tim gepijld. Teruggekeerd van het pijlen snel omgekleed om 85 km te fietsen. Was het heel vroeg nog aardig weer, later werd het een stuk minder. Bij de inschrijving was het al te merken, heel weinig animo. Samen met Klaas Martini op pad. Net Roden uit begon het al te regenen en te waaien. Verkleumd kwamen we aan bij Sirk. Sirk had een warm plekje gevonden in Eext. Na de koffie met appelgebak en weer wat warmer weer op pad voor het vervolg. Jawel vlak na Gieten begon het te gieten. Zelfs Tim begon te vragen, vanwege de kou, of het wat langzamer kon. Thuis gekomen heeft hij een half uur onder de warme douche gestaan. Tevens was er een controleur aanwezig voor controle op de tocht. Conclusie de Ot en Sien tocht voldeed ruim aan de NTFU norm voor 2 sterren. Hulde aan Klaas Bos, die de hoofdorganisator was.
Cloppenburg, zondag 5 juni 2005, Cloppenburger Radtourenfahren (RTF)
Zaterdag naar de camping in Mettingen gereden voor een weekje fietsen in het Teutoburgerwald. Tim heeft examen gedaan en is twee weken vrij voordat hij gaat werken. Zondag met de auto naar Cloppenburg gereden. Het weervooruitzicht was wederom slecht, regen en wind bij 12 graden. Gekozen wordt voor de afstand van 75 km. Ze keken vreemd op toen wij ons om 10.15 uur melden. Ze wilden nl. de pijlen alweer gaan ophalen. De starttijd was toch echt tot 10.30 uur. Bij de eerste controle aangekomen na 38 km bleek dat de pijlen daarna al waren weggehaald. De routebeschrijving was onvoldoende om de weg te vinden. Op een kwart A4’tje stonden 4 routes beschreven. Alleen de plaatsnamen werden genoemd. Met een goede kaart waar de route op uitgetekend was in de hand de route verder gefietst. Bijna helemaal goed gereden, slechts een klein stukje afgesneden. Na 75 km terug bij het CAG gymnasium voor een zeer welkome douche. Het beste komt altijd het laatst. Op het overdekte terras was koffie en keuze uit ongeveer 15 soorten zelfgebakken taart en koek. Koffie en taart voor €1,50. Vervolgens aan de gegrilde steak met eigengemaakte kartoffelensalat. Wat is het toch erg om toerfietser te zijn. Overigens wordt in Duitsland “das tragen eines Kopfschutzes wird empfohlen” aber „ jedes Teilnehmer ist zum Tragen einer Rückennummer verpflichtet“.De overige dagen worden gevuld met fietsen in het Teutoburgerwald. Veel bekende wegen en klimmetjes van de WTC-Roden route gefietst.
Bij deze drie tochten zal het wel blijven. De meeste tochten zijn erg ver weg. Geen probleem want voor mij staat op 18 juni as. de Grunnman op het programma. Zwemmen 3800 meter, fietsen 180 km en lopen 42,195 km.
Dirk Luijt
Saturday, November 27, 2004
Verslag fietstocht LVW 2004
Umdat de leden van de WTC bliekbaor grote muite hebt um dit verienigingsorgaon vol te kriegen is mij wederom vraogt (deur Runsink vanzölf) um net as in’t ofgelopen jaor weer een stukkie te schrieven over de fietstocht van de fietsclub LVW (Lös van’t Wief). En umdat ik de beroerdste niet bin zal ik ok dit jaor mar weer toegeven an dit dringende verzuuk.
De tocht begun met koffie en koek bij de fam. Runsink. Het vuul ons op dat oeze vrouwen aordig bliede keken. Gien wonder: een dag of vief gien gezeur van de kerels an de kop. Ok de kerels hadden een opgewekt humeur: juust, een dag of vief geen gezeur van de wieven an de kop. Het ofscheid was dan ok verre van treurig. D’r is gien traon laoten en er is dus ok gien buusdoek aan te pas kommen.
De eerste etappe gung van Roden naor Vollenhove. Een dikke 80 km. De reis gung over (um mar enkele plaotsen te numen): Oldeberkoop, Noordwolde, Oldemarkt, Ossenzijl. Plekken woaras de fietsers van de WTC vast ok wal ies wèest bint.
Het eerste spectaculaire moment was in de Werribben: wij hebt een ringslang zien! Tsjonge, tsjonge, wat een belevenis.
In Vollenhove heb wij overnacht in de Herberg, een etablissement in het centrum van dizze metropool. Daor heb wij nao een verfrissend stortbad lekker eten. En bij oeze maoltieden is d’r altied wal iene die begunt te zeuren over een ijsco. Dit keer de kleinste man oet oes gezelschap (Koos D. Ik gebruuk niet de volledige naom want anders kreg hij d’r ok nog last met). En umdat hij de kleinste was en umdat hij zo zeurde kreeg e een kinderijsje, mar wal van een formaaat waoras een klein klein kleuterschoeltie genog an zul hebben.
Nao het eten wuu oes anraoden um bij de brugge te gaon kieken. Want d’r mus een groot zeiljacht vanof de warf in Vollenhove op een ponton naor Amsterdam sleept worden um daor wieder ofbouwd te worden. Umdat het schip te groot was veur de naormaole deurgang mus een diel van de brugge wegtakeld worden deur een joekel van een kraan. Het schip was in opdracht van een rieke Amerikaan bouwd en is 90 m lang. De kosten: 90 miljoen Euro. Op de wal stun wal 3000 man te kieken. En natuurlijk mar hopen dat er wat verkeerd zul gaon (of dacht allèn ik dat mar). Mar nee, under het gekweel van een shantykoor gung alles hiel soepel.
De aander dag bin wij op weg gaon richting Beekbergen under Apeldoorn.
Umdat de kleine ijscovreter graog met een pont overzet wil worden bin wij bij Genemuiden het Zwarte Water oversteuken. Daorna – nao een tocht deur de Mastenbroekpolder – met het pontje over de IJssel bij Zalk. Vanof Zalk gung het langs het waoter deur een hiel mooi gebied naor Hattem, een mooi plaotsie.
Vervolgens over de Veluwe naor Beekbergen. Daor zaten wij in hotel de Stoppelberg, dat trouwens meer weg had van een conferentieoord. Een oord met een degelijke christelijke signatuur. Mar dat gaf niks want wij hadden Koos in ons midden want die hef tenslotte een golden speldje van het CNV. Het was verrekte rustig is dit hotel. Wij waren zowat de ienige gasten. Stilte veur de störm, want de week nao oes verblief begun de wandelvierdaagse van Apeldoorn en dan zat alles stampvol.
Er was ien probleem: de kok was een weekie met vekaansie. Wij kunnen wal ontbijten mar niet warm eten. Gien probleem dachten wij want vlak bij oes hotel was een restaurant. Mar dat bleek ok dicht te wezen. Toen mar naor een chauffeurscafé op ± 1 km ofstand. Nou, dat is oes meraokel bevallen: goed eten, niet te weinig en tegen een zeer schappelijke pries.
De 3e dag (woensdag) van oeze tocht bin wij over de Veluwe fietst (Hoenderloo, Otterlo, PlankenWambuis, Openluchtmuseum, Rozendaal en de Posbank. De beklimming van dizze bult was redelijk zwaor. Een enkeling mus toch wal een stukkie van de fiets of.
Vanof de Posbank langs kasteel Middachten, Dieren en langs hetApeldoorns Kanaal en toen over Eerbeek en Loenen weer naor Beekbergen.
En natuurlijk nao ofloop weer lekker eten in het chauffeurscafé
Dunderdag gung het van Beekbergen naor Zwartsluis. Wij waren Beekbergen nog niet oet of het eerste geval van pech deed zuch veur. Een spiek van Koos was knapt en het achterrad begun wat de slingeren. Wal bekend bij de lezers van dit blad dacht ik zo. De fietsenmaoker in Beekbergen wol het euvel wal verhelpen mar dan mussen wij wal een uur wachten tot Koos an de beurt was. Dit was te gek, service van niks. Daorna nog een keer probeert bij een bedrief dat er oet zag as een fietsenmaoker. Weer mis. Tenslotte, een paar kilometer verder in Klarenbeek was de fietsenmaoker niet te beroerd um de klus eempies te klaoren. Was binnen een kwartier regeld.
Toen over Wilp in noordelijke richting langs de IJssel. Een prachtige route. Moei ok ies gaon fietsen! Koos kwam bij Wijhe weer an zien trekken. Weer met de pont over. Toen over Heino, Zwolle en Hasselt naor Zwartsluis.
Hier heb wij overnacht in hotel restaurant Roskam. En hier heb wij daon waoras wij oes de hiele week al op verheugd hadden: snoekbaors eten. Dat was verrekte lekker!!!!
Vrijdag terug naor hoes. Over Belt-Schutsloot, Giethoorn, Steenwijk, Vledder, Appelscha en Veenhuizen naor Norg. As gebrukelijk nog eempies an bij Zwaneveld um wat krachten op te doen veur de lèeste 10 km. Daor heb wij geluk had. Want wij waren nog niet binnen of het begun te hozen. Mooie gelegenheid veur oes um wat gehakt- en bitterballen met wat bier naor binnen te warken.
De lezer zal bij lezen van dit stukkie kunnen denken dat een vrij saaie tocht was. Dit is beslist niet zo, mar ik heb gien zin um alles wat wij underweg tegenkommen bint in detail op te pennen. Gao zölf mar ies kieken.
Boetendes, aj met dit gezelschap op reis gaot is het nooit saai. Wij hebt underweg hiele goeie gesprekken met mekaor. Een klein veurbield: “Waor zit wij hier argens Harrie”. “Weet ik niet, ik bin hier ook nog nooit wèest”.
Over het weer kan ik kört wezen. Allennig het eerste half uur van de lèeste dag heb wij een beetie motregen had. En in Norg dus, mar dat telde niet umdat we binnen zaten. Veur de rest de hiele tocht in körte mouwen en körte boks rondfietst.
Schriever van dit stukkie had zich kört veur het begun van de tocht een neie digitale fotocamera anschaft. Dus je begriept wal dat er hiel wat foto’s maokt bint. Een hieleboel actiefoto’s. Ik denk daorbij een nuttigen van allerlei soorten etenswaren, het miegen in’t bos en op de heide, het zeer regelmaotig op terrassen zitten. Weinig van het fietsen. En dat is ok begriepelijk. Je mugt under het rieden niet telefoneren en al hielemaol gien foto’s maken. Vandaor.
Dit was het weer. Waoras we aander jaor hengaot weet we nog niet. Mar as we weer op pad gaot dan kriej d’r wal weer verslag van.
H.K.
De leden van LvW: Sirk Runsink, Marten Eizinga, Jacob Post, Johannes Postema, Koos D. (ziehierboven) en Harrie Kuipers
De tocht begun met koffie en koek bij de fam. Runsink. Het vuul ons op dat oeze vrouwen aordig bliede keken. Gien wonder: een dag of vief gien gezeur van de kerels an de kop. Ok de kerels hadden een opgewekt humeur: juust, een dag of vief geen gezeur van de wieven an de kop. Het ofscheid was dan ok verre van treurig. D’r is gien traon laoten en er is dus ok gien buusdoek aan te pas kommen.
De eerste etappe gung van Roden naor Vollenhove. Een dikke 80 km. De reis gung over (um mar enkele plaotsen te numen): Oldeberkoop, Noordwolde, Oldemarkt, Ossenzijl. Plekken woaras de fietsers van de WTC vast ok wal ies wèest bint.
Het eerste spectaculaire moment was in de Werribben: wij hebt een ringslang zien! Tsjonge, tsjonge, wat een belevenis.
In Vollenhove heb wij overnacht in de Herberg, een etablissement in het centrum van dizze metropool. Daor heb wij nao een verfrissend stortbad lekker eten. En bij oeze maoltieden is d’r altied wal iene die begunt te zeuren over een ijsco. Dit keer de kleinste man oet oes gezelschap (Koos D. Ik gebruuk niet de volledige naom want anders kreg hij d’r ok nog last met). En umdat hij de kleinste was en umdat hij zo zeurde kreeg e een kinderijsje, mar wal van een formaaat waoras een klein klein kleuterschoeltie genog an zul hebben.
Nao het eten wuu oes anraoden um bij de brugge te gaon kieken. Want d’r mus een groot zeiljacht vanof de warf in Vollenhove op een ponton naor Amsterdam sleept worden um daor wieder ofbouwd te worden. Umdat het schip te groot was veur de naormaole deurgang mus een diel van de brugge wegtakeld worden deur een joekel van een kraan. Het schip was in opdracht van een rieke Amerikaan bouwd en is 90 m lang. De kosten: 90 miljoen Euro. Op de wal stun wal 3000 man te kieken. En natuurlijk mar hopen dat er wat verkeerd zul gaon (of dacht allèn ik dat mar). Mar nee, under het gekweel van een shantykoor gung alles hiel soepel.
De aander dag bin wij op weg gaon richting Beekbergen under Apeldoorn.
Umdat de kleine ijscovreter graog met een pont overzet wil worden bin wij bij Genemuiden het Zwarte Water oversteuken. Daorna – nao een tocht deur de Mastenbroekpolder – met het pontje over de IJssel bij Zalk. Vanof Zalk gung het langs het waoter deur een hiel mooi gebied naor Hattem, een mooi plaotsie.
Vervolgens over de Veluwe naor Beekbergen. Daor zaten wij in hotel de Stoppelberg, dat trouwens meer weg had van een conferentieoord. Een oord met een degelijke christelijke signatuur. Mar dat gaf niks want wij hadden Koos in ons midden want die hef tenslotte een golden speldje van het CNV. Het was verrekte rustig is dit hotel. Wij waren zowat de ienige gasten. Stilte veur de störm, want de week nao oes verblief begun de wandelvierdaagse van Apeldoorn en dan zat alles stampvol.
Er was ien probleem: de kok was een weekie met vekaansie. Wij kunnen wal ontbijten mar niet warm eten. Gien probleem dachten wij want vlak bij oes hotel was een restaurant. Mar dat bleek ok dicht te wezen. Toen mar naor een chauffeurscafé op ± 1 km ofstand. Nou, dat is oes meraokel bevallen: goed eten, niet te weinig en tegen een zeer schappelijke pries.
De 3e dag (woensdag) van oeze tocht bin wij over de Veluwe fietst (Hoenderloo, Otterlo, PlankenWambuis, Openluchtmuseum, Rozendaal en de Posbank. De beklimming van dizze bult was redelijk zwaor. Een enkeling mus toch wal een stukkie van de fiets of.
Vanof de Posbank langs kasteel Middachten, Dieren en langs hetApeldoorns Kanaal en toen over Eerbeek en Loenen weer naor Beekbergen.
En natuurlijk nao ofloop weer lekker eten in het chauffeurscafé
Dunderdag gung het van Beekbergen naor Zwartsluis. Wij waren Beekbergen nog niet oet of het eerste geval van pech deed zuch veur. Een spiek van Koos was knapt en het achterrad begun wat de slingeren. Wal bekend bij de lezers van dit blad dacht ik zo. De fietsenmaoker in Beekbergen wol het euvel wal verhelpen mar dan mussen wij wal een uur wachten tot Koos an de beurt was. Dit was te gek, service van niks. Daorna nog een keer probeert bij een bedrief dat er oet zag as een fietsenmaoker. Weer mis. Tenslotte, een paar kilometer verder in Klarenbeek was de fietsenmaoker niet te beroerd um de klus eempies te klaoren. Was binnen een kwartier regeld.
Toen over Wilp in noordelijke richting langs de IJssel. Een prachtige route. Moei ok ies gaon fietsen! Koos kwam bij Wijhe weer an zien trekken. Weer met de pont over. Toen over Heino, Zwolle en Hasselt naor Zwartsluis.
Hier heb wij overnacht in hotel restaurant Roskam. En hier heb wij daon waoras wij oes de hiele week al op verheugd hadden: snoekbaors eten. Dat was verrekte lekker!!!!
Vrijdag terug naor hoes. Over Belt-Schutsloot, Giethoorn, Steenwijk, Vledder, Appelscha en Veenhuizen naor Norg. As gebrukelijk nog eempies an bij Zwaneveld um wat krachten op te doen veur de lèeste 10 km. Daor heb wij geluk had. Want wij waren nog niet binnen of het begun te hozen. Mooie gelegenheid veur oes um wat gehakt- en bitterballen met wat bier naor binnen te warken.
De lezer zal bij lezen van dit stukkie kunnen denken dat een vrij saaie tocht was. Dit is beslist niet zo, mar ik heb gien zin um alles wat wij underweg tegenkommen bint in detail op te pennen. Gao zölf mar ies kieken.
Boetendes, aj met dit gezelschap op reis gaot is het nooit saai. Wij hebt underweg hiele goeie gesprekken met mekaor. Een klein veurbield: “Waor zit wij hier argens Harrie”. “Weet ik niet, ik bin hier ook nog nooit wèest”.
Over het weer kan ik kört wezen. Allennig het eerste half uur van de lèeste dag heb wij een beetie motregen had. En in Norg dus, mar dat telde niet umdat we binnen zaten. Veur de rest de hiele tocht in körte mouwen en körte boks rondfietst.
Schriever van dit stukkie had zich kört veur het begun van de tocht een neie digitale fotocamera anschaft. Dus je begriept wal dat er hiel wat foto’s maokt bint. Een hieleboel actiefoto’s. Ik denk daorbij een nuttigen van allerlei soorten etenswaren, het miegen in’t bos en op de heide, het zeer regelmaotig op terrassen zitten. Weinig van het fietsen. En dat is ok begriepelijk. Je mugt under het rieden niet telefoneren en al hielemaol gien foto’s maken. Vandaor.
Dit was het weer. Waoras we aander jaor hengaot weet we nog niet. Mar as we weer op pad gaot dan kriej d’r wal weer verslag van.
H.K.
De leden van LvW: Sirk Runsink, Marten Eizinga, Jacob Post, Johannes Postema, Koos D. (ziehierboven) en Harrie Kuipers
Thursday, September 23, 2004
Delftlandtocht
Wat je ver haalt is lekker luidt het spreekwoord. Zou dat ook gelden voor ver weg fietsen?
Ik had geen idee. Al lange tijd speelde ik daarom met de gedachte om eens een toertocht te rijden in het land van herkomst, het westen van het land.
Dus dan raadpleeg je de TEP en kijkt waar een toertocht gereden wordt die aan je eisen zou kunnen voldoen. Via e-mail kun je met de meeste verenigingen contact opnemen voor informatie over de route ed.
Twee verenigingen in de regio organiseerde een toertocht die aan mijn verwachtingen zou kunnen voldoen. De ene vereniging op 2e pinksterdag en de andere op 4 september.
Een belangrijke voorwaarde was mooi weer, want om 200 km naar de startplaats te rijden en dan ± 100 km in de regen of harde wind te fietsen lokte mij niet. Tweede pinksterdag waren de verwachtingen slecht dus wachten op de volgende gelegenheid. Zaterdag 4 september werd goed weer verwacht, dus vroeg op en in de auto richting Zoetermeer. Na 2 uur rijden reed ik dan ook op tijd de parkeerplaats bij het clubhuis van TV Zoetermeer ’77 op. Daar hadden ze de koffie klaar en onder het genot van een bak koffie heb ik mij ingeschreven voor de 120 km.
Vooraf had ik geïnformeerd wat de globale route zou zijn en of ik met een groep zou kunnen meerijden omdat de route niet uitgepijld was. Dit omdat net als bij de WTC Roden vrijwilligers niet staan te springen om 4 routen te pijlen en uiteraard weer op te halen. Ik kon mij aansluiten bij een groep die hoofdzakelijk uit leden van TV Zoetermeer bestond.
Om 9.50 vertrok ik met deze groep, zo’n 20 man sterk, in een stralend zonnetje en vrijwel windstil. Er werd rustig weg gereden met een snelheid van ongeveer 25 km/h. Zo rijden we altijd weg werd mij verteld, dan krijgen de spieren ook de kans om warm te worden. We gingen richting Nootdorp over smalle landweggetjes die ook daar nog in voldoende mate voorhanden zijn. Helaas worden ze ook gebruikt door vrachtwagens zodat ritsen regelmatig nodig was. Vanuit Nootdorp richting Delft door een park met mooie laantjes en fietspaden. Hier ontdek ik dan fietsers niet de enige zijn die vroeg op pad zijn.
We passeren een verscheidenheid aan hardlopers en skaters. Dan zie je hoe veel mensen daar op een klein stukje grond leven. Of is men daar sportiever dan hier in het Noorden. We fietsen Delft binnen en passeren de Calvé fabrieken het kleine bruggetje en verlaten via ’t Haantje Delft weer. De laatste keer dat ik daar langs kwam is heel lang geleden, niets verandert alleen de auto’s en zijn met hun tijd meegegaan.
Met het verlaten van Delft wordt ook de snelheid opgevoerd tot 30 a 31 km/h. Den Hoorn is het volgende plaatsje op de route, tuinbouw de hoofd activiteit dus veel kassen. Via ’T Woudt gaat het zonder veel moeite naar Maasdijk over leuke smalle wegen en fietspaden waar al veel recreanten onderweg zijn. Die net als wij aangelokt door het mooie weer. s’ Gravenzande komt snel in zicht vandaar richting Hoek van Holland waar we langs de duinen binnenkomen. We fietsen richting haven en Nieuwe Waterweg daar is een stop gepland en na ruim 2 uur fietsen strijken we neer op een terras voor koffie en uiteraard appelgebak.
Ik het zonnetje genieten we van de koffie met gebak en het schitterende uitzicht op de Nw. Waterweg. Hier varen de schepen af en aan richting Rotterdam en Maasvlakte. Na de koffie fietsen we over een mooi fietspad langs de Nw. Waterweg richting Maassluis. Met recht de schepen en links de dagjesmensen die in stoelen van het mooie weer zitten te genieten. Je moet wat als je in de stad woont. De wind zachtjes in de rug met 32 a 33 km/h op de teller. Toch worden we ingehaald door schepen. Een van de mede fietsers die voor zijn Vut bij de waterpolitie heeft gewerkt verteld dat de snelheid van de schepen ongeveer 20 knopen is.
Gelukkig vertelt hij er meteen bij dat dit overeen komt met ongeveer 36 km/h. Hier rijden we verkeerd en besluit men door te fietsen tot in Maassluis. Door het oude centrum met leuke grachtjes gaan we richting Schipluiden. Een dorp onder de rook van Delft. Dit is nog een landelijk gebied met veel slootjes, vaarten en smalle wegen en fietspaden. Delft komen we binnen aan de zuidkant en we rijden langs het oude centrum er weer uit richting Delfgauw/Pijnacker. Dit is bekend terrein en ik kom tot de ontdekking dat er veel veranderd is na zo’n 40 jaar. We rijden richting Oude Leede over de Zuideindseweg die nog altijd even smal is. Hier heb je speciale passeerplaatsen om auto’s elkaar goed te laten passeren. Na Oude Leede volgt in snel tempo Berkel en Rodenrijs. Ze ruiken de stal. De snelheid gaat dan ook naar zo’n 35 - 36 km/h. Gelukkig is dit voor mij het minst interessante deel. Hier woont alle familie kom ik hier regelmatig. Daarbij komt dat dit deel is aangewezen als Vinex locatie dus een grote bouwput.
Hier moeten over niet al te lange tijd 30.000 mensen wonen. Lang de bouwlocaties gaat het weer richting Zoetermeer. Ook dit is van een dorp een stad geworden, door het oude deel rijden we weer terug naar het clubhuis en met 110 km op de teller zijn we na ruim 4,5 uur weer op de vertrekplaats aangekomen. Hier genieten we met elkaar nog van een drankje en praten wat na. Ik bedank de mederijders voor de plezierige tocht en ga mij douchen, zij stappen op hun fiets en rijden de laatste km’s huiswaarts. Ik zet de fiets op de fietsendrager en rij richting Berkel en Rodenrijs. Leuk om weer eens in een oude bekende streek te fietsen.
Ik had geen idee. Al lange tijd speelde ik daarom met de gedachte om eens een toertocht te rijden in het land van herkomst, het westen van het land.
Dus dan raadpleeg je de TEP en kijkt waar een toertocht gereden wordt die aan je eisen zou kunnen voldoen. Via e-mail kun je met de meeste verenigingen contact opnemen voor informatie over de route ed.
Twee verenigingen in de regio organiseerde een toertocht die aan mijn verwachtingen zou kunnen voldoen. De ene vereniging op 2e pinksterdag en de andere op 4 september.
Een belangrijke voorwaarde was mooi weer, want om 200 km naar de startplaats te rijden en dan ± 100 km in de regen of harde wind te fietsen lokte mij niet. Tweede pinksterdag waren de verwachtingen slecht dus wachten op de volgende gelegenheid. Zaterdag 4 september werd goed weer verwacht, dus vroeg op en in de auto richting Zoetermeer. Na 2 uur rijden reed ik dan ook op tijd de parkeerplaats bij het clubhuis van TV Zoetermeer ’77 op. Daar hadden ze de koffie klaar en onder het genot van een bak koffie heb ik mij ingeschreven voor de 120 km.
Vooraf had ik geïnformeerd wat de globale route zou zijn en of ik met een groep zou kunnen meerijden omdat de route niet uitgepijld was. Dit omdat net als bij de WTC Roden vrijwilligers niet staan te springen om 4 routen te pijlen en uiteraard weer op te halen. Ik kon mij aansluiten bij een groep die hoofdzakelijk uit leden van TV Zoetermeer bestond.
Om 9.50 vertrok ik met deze groep, zo’n 20 man sterk, in een stralend zonnetje en vrijwel windstil. Er werd rustig weg gereden met een snelheid van ongeveer 25 km/h. Zo rijden we altijd weg werd mij verteld, dan krijgen de spieren ook de kans om warm te worden. We gingen richting Nootdorp over smalle landweggetjes die ook daar nog in voldoende mate voorhanden zijn. Helaas worden ze ook gebruikt door vrachtwagens zodat ritsen regelmatig nodig was. Vanuit Nootdorp richting Delft door een park met mooie laantjes en fietspaden. Hier ontdek ik dan fietsers niet de enige zijn die vroeg op pad zijn.
We passeren een verscheidenheid aan hardlopers en skaters. Dan zie je hoe veel mensen daar op een klein stukje grond leven. Of is men daar sportiever dan hier in het Noorden. We fietsen Delft binnen en passeren de Calvé fabrieken het kleine bruggetje en verlaten via ’t Haantje Delft weer. De laatste keer dat ik daar langs kwam is heel lang geleden, niets verandert alleen de auto’s en zijn met hun tijd meegegaan.
Met het verlaten van Delft wordt ook de snelheid opgevoerd tot 30 a 31 km/h. Den Hoorn is het volgende plaatsje op de route, tuinbouw de hoofd activiteit dus veel kassen. Via ’T Woudt gaat het zonder veel moeite naar Maasdijk over leuke smalle wegen en fietspaden waar al veel recreanten onderweg zijn. Die net als wij aangelokt door het mooie weer. s’ Gravenzande komt snel in zicht vandaar richting Hoek van Holland waar we langs de duinen binnenkomen. We fietsen richting haven en Nieuwe Waterweg daar is een stop gepland en na ruim 2 uur fietsen strijken we neer op een terras voor koffie en uiteraard appelgebak.
Ik het zonnetje genieten we van de koffie met gebak en het schitterende uitzicht op de Nw. Waterweg. Hier varen de schepen af en aan richting Rotterdam en Maasvlakte. Na de koffie fietsen we over een mooi fietspad langs de Nw. Waterweg richting Maassluis. Met recht de schepen en links de dagjesmensen die in stoelen van het mooie weer zitten te genieten. Je moet wat als je in de stad woont. De wind zachtjes in de rug met 32 a 33 km/h op de teller. Toch worden we ingehaald door schepen. Een van de mede fietsers die voor zijn Vut bij de waterpolitie heeft gewerkt verteld dat de snelheid van de schepen ongeveer 20 knopen is.
Gelukkig vertelt hij er meteen bij dat dit overeen komt met ongeveer 36 km/h. Hier rijden we verkeerd en besluit men door te fietsen tot in Maassluis. Door het oude centrum met leuke grachtjes gaan we richting Schipluiden. Een dorp onder de rook van Delft. Dit is nog een landelijk gebied met veel slootjes, vaarten en smalle wegen en fietspaden. Delft komen we binnen aan de zuidkant en we rijden langs het oude centrum er weer uit richting Delfgauw/Pijnacker. Dit is bekend terrein en ik kom tot de ontdekking dat er veel veranderd is na zo’n 40 jaar. We rijden richting Oude Leede over de Zuideindseweg die nog altijd even smal is. Hier heb je speciale passeerplaatsen om auto’s elkaar goed te laten passeren. Na Oude Leede volgt in snel tempo Berkel en Rodenrijs. Ze ruiken de stal. De snelheid gaat dan ook naar zo’n 35 - 36 km/h. Gelukkig is dit voor mij het minst interessante deel. Hier woont alle familie kom ik hier regelmatig. Daarbij komt dat dit deel is aangewezen als Vinex locatie dus een grote bouwput.
Hier moeten over niet al te lange tijd 30.000 mensen wonen. Lang de bouwlocaties gaat het weer richting Zoetermeer. Ook dit is van een dorp een stad geworden, door het oude deel rijden we weer terug naar het clubhuis en met 110 km op de teller zijn we na ruim 4,5 uur weer op de vertrekplaats aangekomen. Hier genieten we met elkaar nog van een drankje en praten wat na. Ik bedank de mederijders voor de plezierige tocht en ga mij douchen, zij stappen op hun fiets en rijden de laatste km’s huiswaarts. Ik zet de fiets op de fietsendrager en rij richting Berkel en Rodenrijs. Leuk om weer eens in een oude bekende streek te fietsen.
Henk v/d Meij
Thursday, September 02, 2004
Weekendtocht 2004 (3e dag Greetsiel - Roden)
“s Morgens om zeven uur wordt iedereen gewekt door Jan G. Dan is het aanpakken, dit betekent; douchen, aankleden, tassen inpakken, tafel dekken, ontbijten, lunchpakketten maken, afruimen, tassen en de overgebleven spullen in de auto, schoonmaken kamers. Verder moeten de fietsen klaar gemaakt worden voor de tocht naar Roden.
Nadat Harrie een laatste inspectie gedaan en afgerekend heeft, staat om negen uur staat iedereen gereed.
Het is bewolkt weer maar droog en een stevige wind, die deze keer uit de goede richting komt. Met de wind in de rug gaan we op weg. Bij de tweede kruising twijfelt Douwe of hij naar Greetsiel of Roden zal gaan. En zoals vaker gezegd bij twijfel recht doorgaan, in dit geval houdt een verkeersbord Douwe nog net op fiets. Na het uitstapje sluit Douwe weer aan bij de groep.
Een kilometer verder gaat het fout met de Colnago van Jan G, nadat de vorige dag al een diagnose gesteld is dat het balhoofd niet goed meer functioneert, waardoor de fiets steeds rechtdoor wil, blijkt nu dat een trapper het begeven heeft. De mecaniciens proberen er een trapper van de reserve fiets op te zetten, maar deze zit te vast. De reserve fiets (Koga) wordt vervolgens op maat gemaakt voor Jan G. en gaat het verder richting Loppersum.
Veel namen lijken op Groningse en Friese plaatsnamen. Vlak voor het “Grosze Meer” wordt er weer gestopt, dit maal voor een lekke band van Greet E.
Het gebied rond het “Grosze Meer” lijkt veel op de omgeving van Lauwersoog. Met nog steeds de wind in de rug naderen we een bewegende brug, de enige die we deze dag in Duitsland tegenkomen, en je raad het al hij gaat net open als wij aankomen. Dus een verplichte stop. Het was even schrikken want de volgauto stond niet goed op de rem en rolde langzaam terug, maar chauffeur Tiemo kon erger voorkomen.
Het volgende dorp, dat op de route ligt, is Riepe. Daarna is het nog zo’n 25 kilometer naar Leer. In Leer aangekomen gaan we een andere richting op, waardoor het meer tegen de wind in gaat. Dit blijkt uit de klim op de brug over de Ems. Gelukkig is gelijk aan de overkant in de kantine van de camping een koffiestop gepland.
De tafels werden aaneen geschoven en de thermos kannen met koffie komen op tafel. Verder is er voor iedereen een groot stuk apfelstrudel met slagroom.
Ook wordt er uit volle borst voor de verjaardag Alie gezongen. Nadat iedereen inclusief Geert H het toilet bezocht heeft gaan we verder naar Holland. De richtingswijzer geeft aan dat het nog 55 kilometer naar Groningen is, maar wij gaan niet rechtstreeks en hebben nog zo’n 70 kilometer voor de boeg en tegen de wind.
Eerst gaan we nog even richting Ditzum, waar we vrijdag met pond over Ems gingen, maar dan gaat via Bunde richting Bellingwolde. De route gaat langs de grens en maakt onderdeel uit van de “Dollardroute”. Met de reserve fiets en Jan G gaat het goed en wellicht is de volgende fiets van Jan G dan ook wel een Koga. Ook Geert H heeft geen problemen, want hij fiets nog steeds achter in het peleton, volgens hem een positie waar je veel kracht voor moet hebben.
Bij Bellingwolde gaan we de grens over en dit geeft al weer het beetje een thuis gevoel. Over een lange klinkerweg, de Hoofdstraat, door Bellingwolde gaan we naar Wedde langs ‘Wedderbergen’. Inmiddels is de zon gaan schijnen en wordt het een stuk aangenamer hoewel de tegenwind nog volop waait.
Op een smal betonnen fietspad kwamen we een oude dame achterop, die blijkbaar flink geschrokken afstapte en met ferme taal haar misnoegen kenbaar maakte. En toch had Harrie vroegtijdig zijn fietsbel gebruikt. In de groep werd verschrikt gereageerd en werd zich afgevraagd of dit misschien het spook van de Wedderbergen was.
Via Oude Pekela komen we in Muntendam, waar we niet de geplande route kunnen volgen, omdat de weg afgesloten is voor een wielerronde. Dus wordt een stuk langs het parcours gelopen. Na dit oponthoud gaat het richting Zuidlaren. Hier wordt rustig de tijd genomen op een terras in de zon en wordt het thuisfront op de hoogte gebracht dat we rond vijf uur in Roden zullen aankomen.
Ook de laatste etappe via Tinaarlo, Vries, Donderen en Lieveren gaat voorspoedig. In Roden aangekomen worden we verwelkomd door de echtgenotes en kinderen en word aangeschoven op het terras om nog een drankje te drinken op de goede afloop.
De tocht is voorspoedig verlopen en we hebben een prima weekend gehad en hiervoor wil ik mede namens de groep de organisatoren, zijnde Harrie, Jan W en Douwe en de chauffeur en bijrijdster, zijnde Tiemo en Alie hartstikke bedanken.
Sjoerd Broers
Nadat Harrie een laatste inspectie gedaan en afgerekend heeft, staat om negen uur staat iedereen gereed.
Het is bewolkt weer maar droog en een stevige wind, die deze keer uit de goede richting komt. Met de wind in de rug gaan we op weg. Bij de tweede kruising twijfelt Douwe of hij naar Greetsiel of Roden zal gaan. En zoals vaker gezegd bij twijfel recht doorgaan, in dit geval houdt een verkeersbord Douwe nog net op fiets. Na het uitstapje sluit Douwe weer aan bij de groep.
Een kilometer verder gaat het fout met de Colnago van Jan G, nadat de vorige dag al een diagnose gesteld is dat het balhoofd niet goed meer functioneert, waardoor de fiets steeds rechtdoor wil, blijkt nu dat een trapper het begeven heeft. De mecaniciens proberen er een trapper van de reserve fiets op te zetten, maar deze zit te vast. De reserve fiets (Koga) wordt vervolgens op maat gemaakt voor Jan G. en gaat het verder richting Loppersum.
Veel namen lijken op Groningse en Friese plaatsnamen. Vlak voor het “Grosze Meer” wordt er weer gestopt, dit maal voor een lekke band van Greet E.
Het gebied rond het “Grosze Meer” lijkt veel op de omgeving van Lauwersoog. Met nog steeds de wind in de rug naderen we een bewegende brug, de enige die we deze dag in Duitsland tegenkomen, en je raad het al hij gaat net open als wij aankomen. Dus een verplichte stop. Het was even schrikken want de volgauto stond niet goed op de rem en rolde langzaam terug, maar chauffeur Tiemo kon erger voorkomen.
Het volgende dorp, dat op de route ligt, is Riepe. Daarna is het nog zo’n 25 kilometer naar Leer. In Leer aangekomen gaan we een andere richting op, waardoor het meer tegen de wind in gaat. Dit blijkt uit de klim op de brug over de Ems. Gelukkig is gelijk aan de overkant in de kantine van de camping een koffiestop gepland.
De tafels werden aaneen geschoven en de thermos kannen met koffie komen op tafel. Verder is er voor iedereen een groot stuk apfelstrudel met slagroom.
Ook wordt er uit volle borst voor de verjaardag Alie gezongen. Nadat iedereen inclusief Geert H het toilet bezocht heeft gaan we verder naar Holland. De richtingswijzer geeft aan dat het nog 55 kilometer naar Groningen is, maar wij gaan niet rechtstreeks en hebben nog zo’n 70 kilometer voor de boeg en tegen de wind.
Eerst gaan we nog even richting Ditzum, waar we vrijdag met pond over Ems gingen, maar dan gaat via Bunde richting Bellingwolde. De route gaat langs de grens en maakt onderdeel uit van de “Dollardroute”. Met de reserve fiets en Jan G gaat het goed en wellicht is de volgende fiets van Jan G dan ook wel een Koga. Ook Geert H heeft geen problemen, want hij fiets nog steeds achter in het peleton, volgens hem een positie waar je veel kracht voor moet hebben.
Bij Bellingwolde gaan we de grens over en dit geeft al weer het beetje een thuis gevoel. Over een lange klinkerweg, de Hoofdstraat, door Bellingwolde gaan we naar Wedde langs ‘Wedderbergen’. Inmiddels is de zon gaan schijnen en wordt het een stuk aangenamer hoewel de tegenwind nog volop waait.
Op een smal betonnen fietspad kwamen we een oude dame achterop, die blijkbaar flink geschrokken afstapte en met ferme taal haar misnoegen kenbaar maakte. En toch had Harrie vroegtijdig zijn fietsbel gebruikt. In de groep werd verschrikt gereageerd en werd zich afgevraagd of dit misschien het spook van de Wedderbergen was.
Via Oude Pekela komen we in Muntendam, waar we niet de geplande route kunnen volgen, omdat de weg afgesloten is voor een wielerronde. Dus wordt een stuk langs het parcours gelopen. Na dit oponthoud gaat het richting Zuidlaren. Hier wordt rustig de tijd genomen op een terras in de zon en wordt het thuisfront op de hoogte gebracht dat we rond vijf uur in Roden zullen aankomen.
Ook de laatste etappe via Tinaarlo, Vries, Donderen en Lieveren gaat voorspoedig. In Roden aangekomen worden we verwelkomd door de echtgenotes en kinderen en word aangeschoven op het terras om nog een drankje te drinken op de goede afloop.
De tocht is voorspoedig verlopen en we hebben een prima weekend gehad en hiervoor wil ik mede namens de groep de organisatoren, zijnde Harrie, Jan W en Douwe en de chauffeur en bijrijdster, zijnde Tiemo en Alie hartstikke bedanken.
Sjoerd Broers
Pontjestocht
De laatste zaterdag van de maand Juni- de TT- dag en de dag waarop een tiental WTC-ers onder aanvoering van Bart Nijland en Jan Giezen de Vaele Ouwe-tocht vanuit Dieren reden, had de F.F.C-Smallingerland de Pontjestocht georganiseerd. Deze tocht was 100 km. Start vanuit Drachten.
Ik had deze tocht al twee keer eerder gereden.
Zaterdag morgen 26 juni liep de wekker bij mij thuis om 06.00 uur af. Nadat ik mijn feestkleding had aangetrokken ging ik naar beneden. De krant uit de brievenbus gepakt, iets gegeten en ondertussen de krant doorgebladerd. Om precies 06.45 uur vertrokken naar drachten. Om 07.40 uur schreef ik mij in. Bij de uitreiking van deze kaart werd mij een sticker op de fiets geplakt ten teken dat mijn fiets gedurende deze tocht tegen diefstal was verzekerd. Wat bleek: de F.T.C. Smallingerland had een diefstal verzekering via de NFTU afgesloten. Wellicht iets voor onze vereniging om dat volgende jaar ook te overwegen. Ik vind het zelf een geweldige service.
Na een kopje koffie te hebben gedronken vertrok ik met een aantal fietsers vanuit het Squask centrum aan de Sportlaan in Drachten. Het was precies 8 uur.
Na 20 km via Opeinde en Oudega werd het pontje ”De Grietman” bij de Hooidamaloot bereikt.Voordat wij aan de andere kant van de oever waren, bleken er ongeveer 15 minuten verstreken te zijn. Uiteraard duurde de overtocht niet zo lang maar was het vooral wachttijd. Via de Veenhoop vervolgden wij onze weg naar Oldeberkoop en vervolgens naar Akkrum. Voor Akkrum sloegen wij links af. Via de Deelenburg gingen wij door de Deelen richting Heerenveen. In Heerenveen richting De Knipe. In De Knipe bij café ”De Knijp” was na 47 km een controlepost. Onze groep miste deze en is doorgereden naar Mildam, waar koffie werd gedronken. Na de koffie zijn wij een eindje terug gereden en hebben de richting Bontebok aangehouden. In Bontebok aangekomen moest ik de groep, er werd toch wel steeds 34-36 km/uur gereden, laten gaan en heb ik alleen de weg vervolgd. Of ik een bordje heb gemist weet ik niet maar ik kwam op een gegeven moment in Makkinga uit. Dat was ver buiten de route werd mij duidelijk toen ik de routebeschrijving las. Op dat moment had ik geen zin om weer terug te rijden om weer op de goede route terug te komen. Ik heb toen maar de richting Donkerbroek aangehouden. Daar aangekomen heb ik een terrasje gepikt,een kop koffie gedronken en mijn laatste broodjes opgegeten. Ik heb de organisatie in Drachten gebeld, dat ik helemaal verkeerd was gereden en nu maar verder via Haule, Haulerwijk naar Roden ging rijden.
Tegen 13.00 uur was ik weer thuis en had afgerond 132 km op mijn teller staan. Toch een mooi aantal nietwaar.
Jan Schipper
Ik had deze tocht al twee keer eerder gereden.
Zaterdag morgen 26 juni liep de wekker bij mij thuis om 06.00 uur af. Nadat ik mijn feestkleding had aangetrokken ging ik naar beneden. De krant uit de brievenbus gepakt, iets gegeten en ondertussen de krant doorgebladerd. Om precies 06.45 uur vertrokken naar drachten. Om 07.40 uur schreef ik mij in. Bij de uitreiking van deze kaart werd mij een sticker op de fiets geplakt ten teken dat mijn fiets gedurende deze tocht tegen diefstal was verzekerd. Wat bleek: de F.T.C. Smallingerland had een diefstal verzekering via de NFTU afgesloten. Wellicht iets voor onze vereniging om dat volgende jaar ook te overwegen. Ik vind het zelf een geweldige service.
Na een kopje koffie te hebben gedronken vertrok ik met een aantal fietsers vanuit het Squask centrum aan de Sportlaan in Drachten. Het was precies 8 uur.
Na 20 km via Opeinde en Oudega werd het pontje ”De Grietman” bij de Hooidamaloot bereikt.Voordat wij aan de andere kant van de oever waren, bleken er ongeveer 15 minuten verstreken te zijn. Uiteraard duurde de overtocht niet zo lang maar was het vooral wachttijd. Via de Veenhoop vervolgden wij onze weg naar Oldeberkoop en vervolgens naar Akkrum. Voor Akkrum sloegen wij links af. Via de Deelenburg gingen wij door de Deelen richting Heerenveen. In Heerenveen richting De Knipe. In De Knipe bij café ”De Knijp” was na 47 km een controlepost. Onze groep miste deze en is doorgereden naar Mildam, waar koffie werd gedronken. Na de koffie zijn wij een eindje terug gereden en hebben de richting Bontebok aangehouden. In Bontebok aangekomen moest ik de groep, er werd toch wel steeds 34-36 km/uur gereden, laten gaan en heb ik alleen de weg vervolgd. Of ik een bordje heb gemist weet ik niet maar ik kwam op een gegeven moment in Makkinga uit. Dat was ver buiten de route werd mij duidelijk toen ik de routebeschrijving las. Op dat moment had ik geen zin om weer terug te rijden om weer op de goede route terug te komen. Ik heb toen maar de richting Donkerbroek aangehouden. Daar aangekomen heb ik een terrasje gepikt,een kop koffie gedronken en mijn laatste broodjes opgegeten. Ik heb de organisatie in Drachten gebeld, dat ik helemaal verkeerd was gereden en nu maar verder via Haule, Haulerwijk naar Roden ging rijden.
Tegen 13.00 uur was ik weer thuis en had afgerond 132 km op mijn teller staan. Toch een mooi aantal nietwaar.
Jan Schipper
Wednesday, September 01, 2004
Vael Ouwe 2004
Op de jaarvergadering in maart kwam ik op het idee om de Vael Ouwe maar weer eens te organiseren
Na een paar weken hadden we al een leuke lijst met ongeveer 15 deelnemers die voor de tocht in waren. Enkelen op deze lijst wilden nog wel even bedenktijd, maar op de dag voor de laatste inschrijving waren we met tien personen die zich voor de tweehonderd kilometer zouden inzetten op 26 juni voor “de tocht “georganiseerd door de Veluwe-rijders in samenwerking met Gazelle Nederland.
Maar op de dag van vertrek waren er nog 7 over. Jan v Dellen was op de dinsdag-training gevallen en geblesseerd. De fiets in de kreukels, maar hij kwam er gelukkig aardig goed van af. Binne v Veen had een ontstoken onderbeen en het leek hem verstandig om niet mee te gaan. De derde die afviel was een toerder die zichzelf niet had opgegeven en die op deze mooie dag bezet was voor andere activiteiten.
Zoals gezegd bleven er zeven toerders over die op deze mooie zonnige dag (na een week van veel regen en wind) aan de tocht begonnen.
Vertrek zaterdag 26 juni ‘s morgens om 5.00 uur .Vijf personen gingen met de fiets in - en achterop twee auto’s mee. Die personen waren Klaas Bos, Jan Meijer, Sjoerd Broers, Johannes van de Veen en ondergetekende.
Jan Giezen en zijn vrouw zaten al op een camping in de buurt van Dieren. En op de donderdag er voor is Albert Buma met zijn vrouw bij hen op de camping komen staan.
Plusminus 7.00 uur arriveerden we op de parkeerplaats van de Gazellefabrieken in Dieren. Daar konden we ons omkleden en verder voorbereiden op de tocht. Daarna op naar de bedrijfskantine voor een kop koffie en wachten op Jan Giezen en Albert Buma. Dat zij een half uur te laat kwamen was te verwachten; zij dachten, dat we met de kar zouden rijden en daardoor later zouden arriveren in Dieren
Eindelijk om 7.40 uur was voor ons het vertrek; een licht blauwe hemel, geen wind en 18 graden, wat wil je nog meer.
Precies weet ik het niet meer, maar na zo’n 2 km het eerste pechgeval. Nou directe pech was het niet Albert had een scheur in de velg van het achter wiel en dit veroorzaakte een tik tijdens het rijden.
Hij vond het toch maar beter om het zekere voor het onzekere te nemen en zijn vrouw te bellen op de camping (7.45 uur) en haar te vragen de rest van de dag stand-by te staan voor het geval het echt mis zou gaan met het achterwiel en verder ging het weer.
Na 25 km kregen we de eerste controlepost al. Voor Albert de gelegenheid om te informeren of zijn achterwiel gerepareerd kon worden. Nou dat niet direct, maar wel kreeg hij een telefoonnummer om de materiaalwagen te kunnen bellen, die tijdens deze tocht aanwezig was. Koffie hebben we op deze stop niet gehad hiervoor waren we te kort voor onderweg.
Direct na deze controle sloot zich een niet onknappe dame bij ons aan(die zo later bleek, uit Assen te komen) of deze dame de oorzaak was (na 40 km) van een valpartij na een haakse bocht, weet ik niet maar het was wel Albert die op het asfalt lag. Op de mankementen na die de fiets al had, een paar schaafwonden en wat vieze plekken, kon hij verder fietsen. Dit achterwiel begon wel meer en meer een hoofdrol te spelen tijdens onze tocht. Na 75 km koersen hadden we de volgende stop. Dit was onze eerste koffiestop en voor Albert tijd voor een behandeling van de wonden van de eigen EHBO-er in de ploeg. Twee plastic bekers koffie en wat meegebrachte voeding passeerden de revue en verder ging het weer.
Bij kasteel Staverden (na 110 km) kregen we een bekertje yoghurtdrink en Albert kreeg van de gazellemecaniciens (die toevallig ter plekke waren ) het advies om gratis het achterwiel te laten vervangen. Niet alleen het achterwiel werd door hen bekeken. Na inspectie van de fiets kwam men tot de conclusie dat deze in z'n geheel maar eens nagekeken moest worden en zeker een schoonmaak beurt nodig had. Het spreekt voor zich dat de rest van de groep het hiermee een was. Maar Albert dacht hier anders over, dus, ‘deurtrappen’.
Wel belde Albert even naar de camping, dat zijn vrouw niet meer stand-by hoefde te zijn want zijn fiets zou het eindpunt wel halen ???
Zijn fiets zou het einde niet halen; na 130 km was het raak. Albert kon er niet meer omheen, het ging niet verder. Maar als een engeltje op zijn schouders of als de gieren achter hem aan, ja, je raadt het al; nog geen minuut later stonden de Gazelle-mecaniciens al achter hem.
Albert kon er niet meer omheen een splinternieuwe kanariegele velg met een nieuw geel buitenbandje werden geplaatst. Dit ging uiteraard gepaard onder grote hilariteit van de rest van de groep. Ik zal me de vele pagina's maar besparen van de opmerkingen die Albert naar z’n hoofd geslingerd kreeg. Ook onze gastrijdster uit Assen wist niet wat ze er aan had, maar had wel veel plezier, of zoals Albert het noemde; leedvermaak.
Aan het eind van dit evenement vroeg Albert naar eer en geweten hoe hij dit splinternieuwe geintje kon betalen. Hier was geen sprake van volgens de boys bij de finish, alles weer inleveren en je kon het oude materiaal weer mee krijgen.
En met deze wijze raad die Albert wel moest aannemen ging de rit verder.
Echt geen gezicht, je kent Albert zijn fiets en dat met een nieuw kanariegeel achterwieltje. Maar volgens Albert reed het super
150 km Meulunteren de volgende stop. Hier waren we wel toe aan iets warms hoewel de buiten temperatuur 22 graden was. Hier zaten we dan heerlijk in de zon te genieten van een grote kop groentesoep (meer soorten hadden ze ook niet).
Ook op het terras was aangeschoven de vriend van Henritte ??(gastrijdster) hij was in de buurt om haar later op te halen uit Dieren.
Aan het terrasbezoek komt natuurlijk ook een eind en met nog 50 km te gaan werd het stalen ros weer betreden om door bos en dal naar de finish te gaan.
185 km toch nog een stop namelijk Arnhem (MPT). Dit moest toch echt wel de laatste controlepost zijn en ook bij deze post konden we weer gebruikmaken van voedingsrepen AA, drank en yoghurtdrinks.
Goed nog maar 15 km en neem nu maar van mij aan, op de 200 km zegt dit niets, maar als je de man met de hamer tegen wilt komen, is hier de mogelijkheid.
185 km redelijk vlak fietsen en dan in de laatste 10 km de Posbank nog even op. We hebben het er alle acht goed van afgebracht en met een grote voldoening kwamen we rond 17.00 uur en na 210 km binnen.
Een verkoeld drankje, een paar foto’s, het uitwisselen van adressen en met een medaille om de nek, konden we weer op de fiets stappen om ons bij de auto om te kleden. Behalve één persoon…. hij miste zijn achterwiel.
Bart
Na een paar weken hadden we al een leuke lijst met ongeveer 15 deelnemers die voor de tocht in waren. Enkelen op deze lijst wilden nog wel even bedenktijd, maar op de dag voor de laatste inschrijving waren we met tien personen die zich voor de tweehonderd kilometer zouden inzetten op 26 juni voor “de tocht “georganiseerd door de Veluwe-rijders in samenwerking met Gazelle Nederland.
Maar op de dag van vertrek waren er nog 7 over. Jan v Dellen was op de dinsdag-training gevallen en geblesseerd. De fiets in de kreukels, maar hij kwam er gelukkig aardig goed van af. Binne v Veen had een ontstoken onderbeen en het leek hem verstandig om niet mee te gaan. De derde die afviel was een toerder die zichzelf niet had opgegeven en die op deze mooie dag bezet was voor andere activiteiten.
Zoals gezegd bleven er zeven toerders over die op deze mooie zonnige dag (na een week van veel regen en wind) aan de tocht begonnen.
Vertrek zaterdag 26 juni ‘s morgens om 5.00 uur .Vijf personen gingen met de fiets in - en achterop twee auto’s mee. Die personen waren Klaas Bos, Jan Meijer, Sjoerd Broers, Johannes van de Veen en ondergetekende.
Jan Giezen en zijn vrouw zaten al op een camping in de buurt van Dieren. En op de donderdag er voor is Albert Buma met zijn vrouw bij hen op de camping komen staan.
Plusminus 7.00 uur arriveerden we op de parkeerplaats van de Gazellefabrieken in Dieren. Daar konden we ons omkleden en verder voorbereiden op de tocht. Daarna op naar de bedrijfskantine voor een kop koffie en wachten op Jan Giezen en Albert Buma. Dat zij een half uur te laat kwamen was te verwachten; zij dachten, dat we met de kar zouden rijden en daardoor later zouden arriveren in Dieren
Eindelijk om 7.40 uur was voor ons het vertrek; een licht blauwe hemel, geen wind en 18 graden, wat wil je nog meer.
Precies weet ik het niet meer, maar na zo’n 2 km het eerste pechgeval. Nou directe pech was het niet Albert had een scheur in de velg van het achter wiel en dit veroorzaakte een tik tijdens het rijden.
Hij vond het toch maar beter om het zekere voor het onzekere te nemen en zijn vrouw te bellen op de camping (7.45 uur) en haar te vragen de rest van de dag stand-by te staan voor het geval het echt mis zou gaan met het achterwiel en verder ging het weer.
Na 25 km kregen we de eerste controlepost al. Voor Albert de gelegenheid om te informeren of zijn achterwiel gerepareerd kon worden. Nou dat niet direct, maar wel kreeg hij een telefoonnummer om de materiaalwagen te kunnen bellen, die tijdens deze tocht aanwezig was. Koffie hebben we op deze stop niet gehad hiervoor waren we te kort voor onderweg.
Direct na deze controle sloot zich een niet onknappe dame bij ons aan(die zo later bleek, uit Assen te komen) of deze dame de oorzaak was (na 40 km) van een valpartij na een haakse bocht, weet ik niet maar het was wel Albert die op het asfalt lag. Op de mankementen na die de fiets al had, een paar schaafwonden en wat vieze plekken, kon hij verder fietsen. Dit achterwiel begon wel meer en meer een hoofdrol te spelen tijdens onze tocht. Na 75 km koersen hadden we de volgende stop. Dit was onze eerste koffiestop en voor Albert tijd voor een behandeling van de wonden van de eigen EHBO-er in de ploeg. Twee plastic bekers koffie en wat meegebrachte voeding passeerden de revue en verder ging het weer.
Bij kasteel Staverden (na 110 km) kregen we een bekertje yoghurtdrink en Albert kreeg van de gazellemecaniciens (die toevallig ter plekke waren ) het advies om gratis het achterwiel te laten vervangen. Niet alleen het achterwiel werd door hen bekeken. Na inspectie van de fiets kwam men tot de conclusie dat deze in z'n geheel maar eens nagekeken moest worden en zeker een schoonmaak beurt nodig had. Het spreekt voor zich dat de rest van de groep het hiermee een was. Maar Albert dacht hier anders over, dus, ‘deurtrappen’.
Wel belde Albert even naar de camping, dat zijn vrouw niet meer stand-by hoefde te zijn want zijn fiets zou het eindpunt wel halen ???
Zijn fiets zou het einde niet halen; na 130 km was het raak. Albert kon er niet meer omheen, het ging niet verder. Maar als een engeltje op zijn schouders of als de gieren achter hem aan, ja, je raadt het al; nog geen minuut later stonden de Gazelle-mecaniciens al achter hem.
Albert kon er niet meer omheen een splinternieuwe kanariegele velg met een nieuw geel buitenbandje werden geplaatst. Dit ging uiteraard gepaard onder grote hilariteit van de rest van de groep. Ik zal me de vele pagina's maar besparen van de opmerkingen die Albert naar z’n hoofd geslingerd kreeg. Ook onze gastrijdster uit Assen wist niet wat ze er aan had, maar had wel veel plezier, of zoals Albert het noemde; leedvermaak.
Aan het eind van dit evenement vroeg Albert naar eer en geweten hoe hij dit splinternieuwe geintje kon betalen. Hier was geen sprake van volgens de boys bij de finish, alles weer inleveren en je kon het oude materiaal weer mee krijgen.
En met deze wijze raad die Albert wel moest aannemen ging de rit verder.
Echt geen gezicht, je kent Albert zijn fiets en dat met een nieuw kanariegeel achterwieltje. Maar volgens Albert reed het super
150 km Meulunteren de volgende stop. Hier waren we wel toe aan iets warms hoewel de buiten temperatuur 22 graden was. Hier zaten we dan heerlijk in de zon te genieten van een grote kop groentesoep (meer soorten hadden ze ook niet).
Ook op het terras was aangeschoven de vriend van Henritte ??(gastrijdster) hij was in de buurt om haar later op te halen uit Dieren.
Aan het terrasbezoek komt natuurlijk ook een eind en met nog 50 km te gaan werd het stalen ros weer betreden om door bos en dal naar de finish te gaan.
185 km toch nog een stop namelijk Arnhem (MPT). Dit moest toch echt wel de laatste controlepost zijn en ook bij deze post konden we weer gebruikmaken van voedingsrepen AA, drank en yoghurtdrinks.
Goed nog maar 15 km en neem nu maar van mij aan, op de 200 km zegt dit niets, maar als je de man met de hamer tegen wilt komen, is hier de mogelijkheid.
185 km redelijk vlak fietsen en dan in de laatste 10 km de Posbank nog even op. We hebben het er alle acht goed van afgebracht en met een grote voldoening kwamen we rond 17.00 uur en na 210 km binnen.
Een verkoeld drankje, een paar foto’s, het uitwisselen van adressen en met een medaille om de nek, konden we weer op de fiets stappen om ons bij de auto om te kleden. Behalve één persoon…. hij miste zijn achterwiel.
Bart
Rondje Lauwersmeer
De laatste dag van de maand juni ben ik s’morgens om 10.30 uur vertrokken voor een rondje Lauwersmeer. Vanwege de windrichting, zuid-west, koos ik er voor om via de westkant het Lauwermeer in te rijden. Ik ben dus vanuit Roden-Leek naar Boerakker gereden. Vervolgens hield ik de richting Gaarkeuken-Grijpskerk aan. Door het centrum van Grijpskerk stak ik de Groningerstraatweg over en ging links over het fietspad richting Buitenpost. Een paar km voor Buitenpost sloeg ik rechtsaf naar Kollum. Via het bedrijventerrein van Kollum volgde ik het fietspad naar Dokkumer Nieuwezijlen. Daar aangekomen vogde ik de richting Oostmahorn-Anjum. Vlak voor Anjum hield ik rechts aan en ben zo het Lauwersmeergebied ingereden. In Lauwersoog aangekomen stond mijn teller op 55 km.
Ik besloot om door te rijden naar Zoutkamp. Dat was nog 14 km. Er stond een stevige zuid-westerlijke wind. Ik bereikte de haven van Zoutkamp om ± 13.00 uur. Ik had nu 69 km afgelegd.Ik besloot hier een kopje koffie te drinken en de meegenomen broodjes op te eten. Om 13.40 uur vervolgde ik mijn weg naar Lauwerszijl. Daar aangekomen bleek de oude brug er geheel uit te liggen om plaats te maken voor een nieuwe. Gelukkig was er een noodbrug voor de fietsers, zodat ik ongehinderd mijn weg kon vervolgen. Na 10 km kwam ik opnieuw in Grijpskerk uit. Om vanuit deze plaats niet dezelfde weg weer terug te rijden besloot ik de richting Zuidhorn aan te houden. Daar aangekomen bleek ook daar de brug defect. Gelukkig voor mij en de andere fietsers en bromfietsers was ook hier een noodvoorziening voor ons gemaakt. Ik kon dus voor de tweede keer ongehinderd mijn weg vervolgen. Ik vervolgde mijn weg richting Aduard. Bij het ”Restaurant Aduard” stak ik de Groningerstraatweg weer over en reed naar de richting Hoogkerk. In Hoogkerk besloot ik om via Matsloot, Roderwolde naar Roden terug te rijden. Ik kwam om 15.00 uur in Roden aan. Nog even langs Bike Life voor een paar nieuwe fietshandschoentjes en daarna naar de Speenkruid 22. Voldaan reed ik om 15.30 uur de oprit op. Mijn teller stond precies op 110 km.
Ik besloot om door te rijden naar Zoutkamp. Dat was nog 14 km. Er stond een stevige zuid-westerlijke wind. Ik bereikte de haven van Zoutkamp om ± 13.00 uur. Ik had nu 69 km afgelegd.Ik besloot hier een kopje koffie te drinken en de meegenomen broodjes op te eten. Om 13.40 uur vervolgde ik mijn weg naar Lauwerszijl. Daar aangekomen bleek de oude brug er geheel uit te liggen om plaats te maken voor een nieuwe. Gelukkig was er een noodbrug voor de fietsers, zodat ik ongehinderd mijn weg kon vervolgen. Na 10 km kwam ik opnieuw in Grijpskerk uit. Om vanuit deze plaats niet dezelfde weg weer terug te rijden besloot ik de richting Zuidhorn aan te houden. Daar aangekomen bleek ook daar de brug defect. Gelukkig voor mij en de andere fietsers en bromfietsers was ook hier een noodvoorziening voor ons gemaakt. Ik kon dus voor de tweede keer ongehinderd mijn weg vervolgen. Ik vervolgde mijn weg richting Aduard. Bij het ”Restaurant Aduard” stak ik de Groningerstraatweg weer over en reed naar de richting Hoogkerk. In Hoogkerk besloot ik om via Matsloot, Roderwolde naar Roden terug te rijden. Ik kwam om 15.00 uur in Roden aan. Nog even langs Bike Life voor een paar nieuwe fietshandschoentjes en daarna naar de Speenkruid 22. Voldaan reed ik om 15.30 uur de oprit op. Mijn teller stond precies op 110 km.
Tweede dag weekendtocht Greetsiel
S`morgenvroeg worden we gewekt door Jan Giezen. Frans Poelsma heeft de ontbijttafel al gereed.
We kunnen zo aanschuiven. Ons verblijf is ingedeeld in 3 apartementen. Dit houdt in dat we ook in 3 groepen zitten te ontbijten.
Deze oostfriesche boerderij is geheel nieuw. Maar inplaats van de landbouw, doet hij nu dienst als toeristenverblijf.
Om ongeveer negen uur starten we met onze toer door oostfriesland. Er is echter een die niet in staat is mee te gaan.
Jan Westra zit in de ziekenboeg met een fikse broekhoest. Dit is wel sneu voor met name Harry dit met Jan deze toer heeft uitgezet.
Ni is Harry capabel genoeg om deze klus in zijn eentje te klaren, maar twee weten meer dan èèn.
Ook voor de start nog een ander probleem, Jan Giezen is zijn fiets kwijt en zoekt zich wezenloos. Al smorgens heel vroeg, terwijl ons hele peloton nog in dromenland verkeerde. Had Jan zijn fiets gepoetst en gesmeerd. En terwijl Jan zat te ontbijten was zijn fiets hem gesmeerd.
Na zo`n tien minuten zoeken ontdekte Jan zijn fiets op de balustrade van de eerste verdieping. Wie daar mijn fiets neergezet heeft, haalt hem daar ook maar weer weg, sprak Jan bars. De dader melde zich niet, en om uit deze patstelling te komen, hebben een paar leden van de club zich maar opgeofferd en Jan zijn fiets daar weggehaald. Nu doorkruisen wij met onze groep fietsers Greetsiel dat een paar minuten met de fiets van ons verwijderd ligt. Gisteravond hadden we te voet dit plaatsje al aangedaan. En nadat de kelen gesmeerd waren zong menigeen het voetballied. Schade Deutschland alles ist vorbei, terwijl de bal tussen beide teams nog niet gerold had.Maar dit terzijde.
Harry en Jan hadden een leuke tocht uitgezet in dit oosfriesche land. Waar het voornamelijk agrarisch land werd afgewisseld met bos en veen. En de plaatsnamen niet zoveel verschilde met de onze in het noorden. Daar had men ook een Veenhuizen dat men schreef
Als Fehnhusen.. Met onze tocht hebben we natuurlijk koffie gedronken met gebak en natuurlijk kreeg ons lijdend voorwerp Jan Giezen een lekke band. En we hebben van wel drie kanten een stuk hoogveen bekeken, Wat achteraf de bedoeling niet was. Maar deze tocht had alle facetten wat een tocht leuk maakt. Gelukkig troffen we Jan Westra weer een stuk opgeknapt terug. Maar goed ook, want we gaan uit eten in hotel restaurant “ Zum alten Ziel “ in Greetsiel. Waar een ieder zijn eigen voorkeur kon bestellen. Een goed restaurant waar we heerlijk hebben gegeten. Morgen gaat de tocht weer huiswaarts Hulde aan de organisatie die een dik kompliment verdiend.
Uw verslaggever Albert Buma
We kunnen zo aanschuiven. Ons verblijf is ingedeeld in 3 apartementen. Dit houdt in dat we ook in 3 groepen zitten te ontbijten.
Deze oostfriesche boerderij is geheel nieuw. Maar inplaats van de landbouw, doet hij nu dienst als toeristenverblijf.
Om ongeveer negen uur starten we met onze toer door oostfriesland. Er is echter een die niet in staat is mee te gaan.
Jan Westra zit in de ziekenboeg met een fikse broekhoest. Dit is wel sneu voor met name Harry dit met Jan deze toer heeft uitgezet.
Ni is Harry capabel genoeg om deze klus in zijn eentje te klaren, maar twee weten meer dan èèn.
Ook voor de start nog een ander probleem, Jan Giezen is zijn fiets kwijt en zoekt zich wezenloos. Al smorgens heel vroeg, terwijl ons hele peloton nog in dromenland verkeerde. Had Jan zijn fiets gepoetst en gesmeerd. En terwijl Jan zat te ontbijten was zijn fiets hem gesmeerd.
Na zo`n tien minuten zoeken ontdekte Jan zijn fiets op de balustrade van de eerste verdieping. Wie daar mijn fiets neergezet heeft, haalt hem daar ook maar weer weg, sprak Jan bars. De dader melde zich niet, en om uit deze patstelling te komen, hebben een paar leden van de club zich maar opgeofferd en Jan zijn fiets daar weggehaald. Nu doorkruisen wij met onze groep fietsers Greetsiel dat een paar minuten met de fiets van ons verwijderd ligt. Gisteravond hadden we te voet dit plaatsje al aangedaan. En nadat de kelen gesmeerd waren zong menigeen het voetballied. Schade Deutschland alles ist vorbei, terwijl de bal tussen beide teams nog niet gerold had.Maar dit terzijde.
Harry en Jan hadden een leuke tocht uitgezet in dit oosfriesche land. Waar het voornamelijk agrarisch land werd afgewisseld met bos en veen. En de plaatsnamen niet zoveel verschilde met de onze in het noorden. Daar had men ook een Veenhuizen dat men schreef
Als Fehnhusen.. Met onze tocht hebben we natuurlijk koffie gedronken met gebak en natuurlijk kreeg ons lijdend voorwerp Jan Giezen een lekke band. En we hebben van wel drie kanten een stuk hoogveen bekeken, Wat achteraf de bedoeling niet was. Maar deze tocht had alle facetten wat een tocht leuk maakt. Gelukkig troffen we Jan Westra weer een stuk opgeknapt terug. Maar goed ook, want we gaan uit eten in hotel restaurant “ Zum alten Ziel “ in Greetsiel. Waar een ieder zijn eigen voorkeur kon bestellen. Een goed restaurant waar we heerlijk hebben gegeten. Morgen gaat de tocht weer huiswaarts Hulde aan de organisatie die een dik kompliment verdiend.
Uw verslaggever Albert Buma
Verslag weekendtocht 11, 12 en 13 Juni 2004
Nadat ik het verslag van de weekendtocht uit 2003 had gelezen werd ik enthousiast om ook een keer mee te gaan. Omdat ik nog niet zolang fietste heb ik mij door middel van spinning en deelname aan de trainingsritten er maar vast op voorbereid. Het reisdoel naar Greetsiel (Ostfriesland) sprak mij zeer aan, omdat ik nog nooit in dat gedeelte van Duitsland was geweest. Nadat we waren verwelkomt door Harry Elema vertrok ik samen met 17 andere renners op vrijdag 11 juni in een opperbeste stemming.
Via Haren , Hoogezand en Sappemeer hielden we onze eerste stop in Midwolda,waar we in een engels aandoende theetuin in het zonnetje getrakteerd werden op koffie met een engels broodje. We vervolgen onze rit via Oostwold richting Nieuwe Statenzijl. De schapen die wij op de dijk langs de Carel Coenraad polder tegenkwamen keken ons verdwaasd aan. We hadden in Nieuwe Statenzijl een prachtig uitzicht op de Dollard. Al snel reden we in Duitsland en met de wind in de goede richting kwamen we aan bij de volgende stop in Ditsum. Lekker relaxed op een terrasje in het zonnetje een visje eten om vervolgens snel naar het pontje te gaan dat ons naar de overkant zou brengen vlakbij de Duitse plaats Emden.
Met bewondering zag ik hoe Tieme van Veen de bestelbus met aanhanger achteruitrijdend het kleine pontje opreed . Klasse Tieme!!!
Aangekomen in Emden gaan we langs de kust verder richting Greetsiel, ons einddoel een kleine vissersplaats.
We kunnen onderweg Delfzijl aan de overkant van de Eems zien liggen.Er is ondertussen een flink windje opgekomen dus het is doortrappen geboden.
Schitterend om door die kleine Ostfriese dorpjes te rijden. Voordat we het wisten kwamen we aan bij ons appartementencomplex. Het is een opnieuw opgetrokken boerderij in oude stijl met uiteraard intern een gehele aanpassing. Het ziet er allemaal keurig uit,goede bedden en gezellige inrichting en van alle gemakken voorzien. Hier houden we het wel even uit.
Omdat ik nog voldoende energie over had ben ik samen met Tieme van Veen nog een kilometer of 6 in de omgeving aan de wandel geweest. Daarom smaakte de macaroni maaltijd extra goed. Klasse koks!!!!
S’avond’s hebben we Greetsiel nog even verkend.
De volgende dag werden we weer bijtijds gewekt door Jan Giezen met de mededeling dat we gekomen waren om te fietsen: dus opstaan.
We kregen een stevig ontbijt. Dat hadden we ook wel nodig want er stond een strakke wind dus het was flink trappen. We gaan Ostfriesland verkennen.
We drinken koffie in Norddeich een kleine badplaats aan de kust . Via een mooie route komen we o.a in Haage waar een eetpauze werd ingelast.
Er stond de tweede dag veel wind maar op enkele regenbuitjes na viel het weer niet tegen. Het was weer een mooie fietstocht op kwalitatief zeer uiteenlopende fietspaden en wegen.
Nadat we ons in de appartementen opgefrist en omgekleed hadden liepen we naar Greetsiel waar in restaurant “Zum Alten Seil”een aantal tafels voor ons waren gereserveerd.
We hebben daar een heerlijk diner mogen nuttigen. In een vissersplaats als Greetsiel was de keuze van het menu voor velen uiteraard een visgerecht.
Het was helaas alweer de derde dag en dus was het bijtijds opstaan om ons gereed te maken voor de terugreis.
Het was frisjes toen we vertrokken dus het jasje kon wel aan.
We reden een andere route door Ostfriesland en hadden een koffiestop in Leer . In de kantine van een camping werden werd ons een enorme apfelstrudel (uiteraard met slagroom) aangeboden.De koffie kon je oppompen uit grote koffiekannen. Het was bijzonder gezellig met elkaar. We waren weer helemaal bijgetankt en konden dus de reis vervolgen.
Ter hoogte van Bellingwolde komen we het vaderland weer binnen en gaan vervolgens via Wedde richting Oude Pekela, Muntendam en de Groeve, naar Zuidlaren. Daar pauzeren we nog even om tevens de achterban te informeren dat we in aantocht zijn.
In de loop van de dag is de zon lekker gaan schijnen. Om ongeveer 5 uur kwamen we in Roden aan en hebben op het zonnige terras van Onder de Linden nog wat gedronken en nagepraat.
Ik heb 3 dagen genoten en fantastisch kunnen fietsen.
Daarvoor wil ik de organisatoren Harry, Jan en Douwe hartelijk bedanken. Ook Tieme en Alie van Veen bedankt voor de begeleiding.
Alle deelnemers aan de tocht bedankt voor de goede sfeer.
Volgend jaar hoop ik weer mee te kunnen gaan.
Wout Kappert.
Via Haren , Hoogezand en Sappemeer hielden we onze eerste stop in Midwolda,waar we in een engels aandoende theetuin in het zonnetje getrakteerd werden op koffie met een engels broodje. We vervolgen onze rit via Oostwold richting Nieuwe Statenzijl. De schapen die wij op de dijk langs de Carel Coenraad polder tegenkwamen keken ons verdwaasd aan. We hadden in Nieuwe Statenzijl een prachtig uitzicht op de Dollard. Al snel reden we in Duitsland en met de wind in de goede richting kwamen we aan bij de volgende stop in Ditsum. Lekker relaxed op een terrasje in het zonnetje een visje eten om vervolgens snel naar het pontje te gaan dat ons naar de overkant zou brengen vlakbij de Duitse plaats Emden.
Met bewondering zag ik hoe Tieme van Veen de bestelbus met aanhanger achteruitrijdend het kleine pontje opreed . Klasse Tieme!!!
Aangekomen in Emden gaan we langs de kust verder richting Greetsiel, ons einddoel een kleine vissersplaats.
We kunnen onderweg Delfzijl aan de overkant van de Eems zien liggen.Er is ondertussen een flink windje opgekomen dus het is doortrappen geboden.
Schitterend om door die kleine Ostfriese dorpjes te rijden. Voordat we het wisten kwamen we aan bij ons appartementencomplex. Het is een opnieuw opgetrokken boerderij in oude stijl met uiteraard intern een gehele aanpassing. Het ziet er allemaal keurig uit,goede bedden en gezellige inrichting en van alle gemakken voorzien. Hier houden we het wel even uit.
Omdat ik nog voldoende energie over had ben ik samen met Tieme van Veen nog een kilometer of 6 in de omgeving aan de wandel geweest. Daarom smaakte de macaroni maaltijd extra goed. Klasse koks!!!!
S’avond’s hebben we Greetsiel nog even verkend.
De volgende dag werden we weer bijtijds gewekt door Jan Giezen met de mededeling dat we gekomen waren om te fietsen: dus opstaan.
We kregen een stevig ontbijt. Dat hadden we ook wel nodig want er stond een strakke wind dus het was flink trappen. We gaan Ostfriesland verkennen.
We drinken koffie in Norddeich een kleine badplaats aan de kust . Via een mooie route komen we o.a in Haage waar een eetpauze werd ingelast.
Er stond de tweede dag veel wind maar op enkele regenbuitjes na viel het weer niet tegen. Het was weer een mooie fietstocht op kwalitatief zeer uiteenlopende fietspaden en wegen.
Nadat we ons in de appartementen opgefrist en omgekleed hadden liepen we naar Greetsiel waar in restaurant “Zum Alten Seil”een aantal tafels voor ons waren gereserveerd.
We hebben daar een heerlijk diner mogen nuttigen. In een vissersplaats als Greetsiel was de keuze van het menu voor velen uiteraard een visgerecht.
Het was helaas alweer de derde dag en dus was het bijtijds opstaan om ons gereed te maken voor de terugreis.
Het was frisjes toen we vertrokken dus het jasje kon wel aan.
We reden een andere route door Ostfriesland en hadden een koffiestop in Leer . In de kantine van een camping werden werd ons een enorme apfelstrudel (uiteraard met slagroom) aangeboden.De koffie kon je oppompen uit grote koffiekannen. Het was bijzonder gezellig met elkaar. We waren weer helemaal bijgetankt en konden dus de reis vervolgen.
Ter hoogte van Bellingwolde komen we het vaderland weer binnen en gaan vervolgens via Wedde richting Oude Pekela, Muntendam en de Groeve, naar Zuidlaren. Daar pauzeren we nog even om tevens de achterban te informeren dat we in aantocht zijn.
In de loop van de dag is de zon lekker gaan schijnen. Om ongeveer 5 uur kwamen we in Roden aan en hebben op het zonnige terras van Onder de Linden nog wat gedronken en nagepraat.
Ik heb 3 dagen genoten en fantastisch kunnen fietsen.
Daarvoor wil ik de organisatoren Harry, Jan en Douwe hartelijk bedanken. Ook Tieme en Alie van Veen bedankt voor de begeleiding.
Alle deelnemers aan de tocht bedankt voor de goede sfeer.
Volgend jaar hoop ik weer mee te kunnen gaan.
Wout Kappert.
Weekendtocht 2004
Vrijdagmorgen 11 juni was het dan zover. Na in het voorseizoen goed te hebben getraind en diverse tochten te hebben gereden begaf ik mij ’s morgens vol zelfvertrouwen naar Piet en Griet om voor de eerste keer deel te nemen aan de weekendtocht. Totaal moesten immers in drie dagen ongeveer 420 kilometers worden gefietst.
Donderdagavond hadden we onze bagage reeds afgeleverd bij Harry Elema om in de aanhangwagen van onze begeleiders Tieme en Aly van Veen te worden geladen. De tocht zou gaan naar het plaatsje Greetsiel in Duitsland waar een appartementencomplex voor twee nachten voor ons was gereserveerd.
Aangekomen bij Piet en Griet stonden de meeste deelnemers aan deze tocht reeds in vol ornaat klaar om aan de eerste dag te beginnen. In totaal namen 18 leden van de WTC Roden deel aan de tocht. Het vet waarmee het achterwerk voor een lange tocht van te voren wordt ingesmeerd kwam bij sommige deelnemers dan ook reeds door de fietsbroek heen. Ook puilden de achterzakken van de shirts uit van het benodigde proviand voor onderweg. Ook onze begeleiders Tiemo en Aly stonden met hun volgauto en aanhangwagen gereed voor vertrek.
Harry Elema had de weekendtocht voorbereid en had het eerste gedeelte van het parcours tot aan Duitsland verkend op zijn racefiets. Het gedeelte van het parcours in Duitsland had Harry op zijn motorfiets verkend. Omdat je met een motorfiets vaak een andere route moet volgen dan op de fiets en een motorfiets iets anders is dan een racefiets was het voor mij de vraag of het totale aantal geplande kilometers niet overschreden zou worden en of ik daar wel de juiste conditie voor had. Maar ja ik was reeds onderweg en er was voor mij geen weg meer terug.
Onderweg was een koffiepauze ingelast bij Midwolda, waar we met zijn allen in de tuin in de zon konden genieten van een heerlijk bakje koffie met een soort plaatselijk cakeje waar je jam of iets anders kon tussensmeren. Na afloop van de koffie misten we toen we wilden vertrekken een fietser. Het bleek te gaan om Albert Buma die plotseling verdwenen was. Bij navraag bleek dat Albert zijn schoonouders in Midwolda woonden en dat was voor hem natuurlijk een mooie gelegenheid om daar nog gauw even binnen te wippen. Toen we met zijn allen bij het adres van zijn schoonouders aankwamen stond Albert reeds klaar langs de weg om zich weer bij de groep aan te sluiten. Onderweg werden we steeds nauwlettend in de gaten gehouden door Tieme n Aly in de volgwagen. We kregen van Tieme en Aly bij iedere plaspauze ( en dat waren er vele) indien nodig bananen, mueslirepen enz. uitgereikt.
De grens met Duitsland werd overgestoken bij een sluis aan de kust. Ter plaatse werd even gerust om van de omgeving te kunnen genieten . Omdat ik slechts één bidon bij me had besloot ik bij vertrek nog snel even mijn bidon bij te laten vullen door de sluiswachter die toevallig ook buiten stond. In de verwachting dat de rest van de groep wel even op me zou wachten gebeurde dat juist in dit geval niet. Nadat mijn bidon was bijgevuld was de groep reeds uit het gezichtsveld verdwenen. Omdat ik ook niet wist welke weg ze waren ingeslagen besloot ik een groepje Duitse fietsers, die mij tegemoet fietsten, te vragen of ze ook meerdere fietsers hadden gezien. In het Duits werd mij toegeroepen dass siebzehn Leute auf ein Fahrad dort immer gerade aus waren. Blijkbaar hadden ze het aantal fietsers in het voorbijgaan ook nog geteld. Na enige tijd kreeg ik die “leute” gelukkig in de verte weer in het vizier. Men stond al enige tijd op mij te wachten zo werd mij verteld.
Na een mooie route langs de kust kwamen we uiteindelijk aan bij het pondje in het mooie havenplaatsje Ditzum. Omdat we nog een uur op de pond moesten wachten besloten we ter plaatse het middagmaal te nuttigen. We genoten dan ook met zijn allen in de zon op het terras van een heerlijke maaltijd.
Toen het pondje voor de overtocht van de Eems gearriveerd was moesten enkele collega’s dan ook nog snel even het restant uit hun bord opeten, want het pondje zou niet op ons wachten. Vol bewondering keek ik naar de stuurmanskunst van Tieme onze begeleider. Zonder al te veel moeite manoeuvreerde hij zijn grote bestelbus met aanhangwagen in een keer achteruit op het kleine pondje. Alle fietsen erop en we konden aan de overtocht beginnen. Door de harde wind was er veel golfslag en het pondje ging dan ook behoorlijk heen en weer. Ik vreesde dan ook dat enkele mensen door het zojuist opgegeten patat met backfisch misselijk zouden worden en ook kon het toilet door de vele fietsen op het pondje niet worden gebruikt. Maar gelukkig ging alles goed. Aangekomen aan de overkant bleek een van ons zijn fietstasje (waarin o.a. zijn mobiel enz. zat) achtergelaten te hebben op het terras in Ditzum. Na overleg besloten Tieme en Aly met de begeleiderswagen via een grote omweg terug te rijden naar Ditzum om de tas op te halen. Ik vond dit grote klasse en onderstreept nog weer eens het belang van begeleiders tijdens een weekendtocht. Onderwijl vervolgden wij onze route naar Greetsiel. Helaas was Jan Westra, normaal gesproken een van de sterkste fietsers onder ons, deze dag niet in al te beste doen. Jan had last van een onwillege maag en darm en dat is zelfs voor een zeer getrainde fietser zeer vermoeiend en afmattend. Toch heeft Jan de tocht op de eerste dag op karakter weten vol te houden.
In Duitsland moest het laatste gedeelte tegen de wind worden afgelegd, maar niemand in de groep had daar veel problemen mee. Aangekomen in Greetsiel bleek dat we op de eerste dag zo’n 145 kilometers hadden afgelegd. Iets korter dan gepland maar de kilometerteller van Harry Elema zijn fiets of motorfiets kan natuurlijk ook een lichte afwijking hebben.
Het appartementencomplex waar we twee nachten zouden verblijven bleek van alle gemakken te zijn voorzien. We konden onze fietsen binnen plaatsen en de kamers waren zelfs voorzien van een afwasmachine. Na afloop van de eerste dag werd op het terrasje bij het complex nog met zijn allen even nagepraat en enkele pilsjes gedronken.
Vol verwachting keek ik daarna uit naar de macaroni a la WTC want daar had ik reeds veel over gehoord en gelezen de afgelopen jaren. Onder begeleiding van enkele zeer ervaren mensen waaronder Bart Nijland en Jan Giezen werd op drie locaties in het appartement de macaroni klaar gemaakt. De smaak was echt fantastisch en ik heb geloof ik wel drie borden opgegeten. Daarna moest de slaapkamer worden opgezocht om daar alvast de meegebrachte bagage neer te kunnen zetten. Omdat het mij niet uitmaakte met wie ik op de kamer zou slapen ben ik maar achter iemand aangelopen . Dit was toevallig Albert Buma. Het viel mij meteen op dat er niet veel animo was om met Albert mee te gaan. Omdat Albert bekend staat als een zeer plezierige jongen begreep ik daar dan ook niets van. ’s Nachts is me de reden wel duidelijk geworden. Albert snurkt dan ook werkelijk iedereen uit bed en dat wist ik toen nog niet. Toch zou ik de volgende keer zo weer bij hem op de kamer gaan want we hebben samen ook veel gelachen. Na ‘s avonds nog even te zijn uitgeweest in het mooie havenplaatsje Greetsiel begaf ik me dan ook moe maar voldaan naar bed.
Na de volgende morgen te zijn opgestaan, douchen en aankleden bleek de tafel reeds gedekt te zijn door Frans Poelstra. Na de broodmaaltijd en het klaar maken van de lunch zouden we de tweede dag in de omgeving een tocht van 100 kilometer maken. Bij vertrek van het appartement bleek de racefiets van Jan Giezen spoorloos verdwenen te zijn. Nadat Jan enige tijd het gebouw had doorzocht bleek dat een onverlaat zijn fiets op balkon had geplaatst. Met een ter plaatse aanwezige ladder werd de fiets dan ook weer in een rap tempo naar beneden gehaald. De tocht op deze tweede dag voerde ons eerst langs de kust en vervolgens het binnenland in. Veel weggetjes met kasseien. Omdat deze tocht door Harry Elema met de motorfiets was verkend was het voor Harry soms ook even zoeken of we nog op de juiste route zaten. Enkele keren belandden we dan ook in dass Moor (moeras) en moesten rechtsomkeert maken. Verder had Harry ook deze tocht weer fantastisch voorbereid. Uiteindelijk hebben we de twee dag ongeveer 130 kilometer gefietst. Onze begeleiders Tieme en Aly hadden deze tweede dag een rustdag en hebben samen dan ook volop kunnen genieten van de omgeving. Ook Jan Westra besloot de tweede dag rust te nemen om weer enigszins op krachten te kunnen komen. De volgende dag moest immers weer worden teruggefietst naar Roden.
Na aankomst in het appartement snel douchen en daarna zouden we samen in Greetsiel a
la carte eten bij een restaurant. Het eten in dat restaurant was werkelijk fantastisch en ook het wit(te) bier(tje) smaakte prima. Na afloop weer te voet naar het appartement omdat door het promillage dat mij het verstandigst leek.
Aangekomen bij het appartement nog even gezellig nagepraat, waarbij herhaaldelijk in het duits om rust (“ruhe bitte”) werd verzocht. Er sliepen immers reeds enkele vermoeide fietsers die hun rust wel nodig hadden.
De derde dag begonnen we dan ook met zijn allen weer vol goede moed aan de terugtocht. Ook Jan Westra voelde zich gelukkig al weer een stuk beter en kon zich ook weer bij de groep aansluiten.
We waren nog maar nauwelijks de bebouwde kom van Greetsiel uit of Douwe was volledig de weg kwijt. Op een kruising twijfelde hij tussen links of rechtsaf. Douwe fietste dan ook pardoes rechtdoor en het was maar goed dat een verkeersbord hem tegenhield want anders was hij zo de natte sloot ingedoken.
Nog maar nauwelijks enkele kilometers verder bleek ineens dat iemand wel erg acrobatisch op zijn fiets zat. Het bleek Jan Giezen te zijn die zijn trapper verloren had. Omdat deze volgens de deskundigen niet meer te repareren viel en Jan ook niet de persoon is om in de bezemwagen te gaan zitten, werd de reservefiets voor Jan klaargemaakt. Na enig oponthoud kon de tocht worden voortgezet.
Onderweg probeerde Harry op een fietspad een slonzige vrouw in een joggingpak door te bellen te waarschuwen voor de naderende groep fietsers. Omdat het passeren volgens de vrouw niet geheel vlekkeloos verliep begon ze vreselijk op ons te schelden. Omdat ik achteraan in het peloton fietste kreeg ik de volle scheldkannonade over me heen. Het is dan ook echt de laatste keer dat ik achterin het peloton ga fietsen. Ik zal maar niet vermelden welke woorden zoal door deze mevrouw werden gebruikt maar erg sociaal klonken die niet. We worden dan ook liever aangemoedigd.
Uiteindelijk kwamen we voldaan aan in Zuidlaren waar de laatste stop was gepland.
Het thuisfront werd vervolgens gebeld om het tijdstip van aankomst in Roden alvast door te geven. Na aankomst in Roden werd op het terras van Piet en Griet nog even gezellig nagepraat over de belevenissen van de afgelopen drie dagen. Ik vond het persoonlijk een fantastisch weekend en na drie dagen heb je een zeer voldaan gevoel. Uiteindelijk hebben we dan ook in drie dagen ongeveer 423 km gefietst.
Rest mij nog de organisatoren (Harrie E./Jan W.en Douwe) van de tocht en de voortreffelijke begeleiders (Tieme en Alie ) voor al het werk wat verricht is hartelijk te bedanken.
Geert Hoving
Donderdagavond hadden we onze bagage reeds afgeleverd bij Harry Elema om in de aanhangwagen van onze begeleiders Tieme en Aly van Veen te worden geladen. De tocht zou gaan naar het plaatsje Greetsiel in Duitsland waar een appartementencomplex voor twee nachten voor ons was gereserveerd.
Aangekomen bij Piet en Griet stonden de meeste deelnemers aan deze tocht reeds in vol ornaat klaar om aan de eerste dag te beginnen. In totaal namen 18 leden van de WTC Roden deel aan de tocht. Het vet waarmee het achterwerk voor een lange tocht van te voren wordt ingesmeerd kwam bij sommige deelnemers dan ook reeds door de fietsbroek heen. Ook puilden de achterzakken van de shirts uit van het benodigde proviand voor onderweg. Ook onze begeleiders Tiemo en Aly stonden met hun volgauto en aanhangwagen gereed voor vertrek.
Harry Elema had de weekendtocht voorbereid en had het eerste gedeelte van het parcours tot aan Duitsland verkend op zijn racefiets. Het gedeelte van het parcours in Duitsland had Harry op zijn motorfiets verkend. Omdat je met een motorfiets vaak een andere route moet volgen dan op de fiets en een motorfiets iets anders is dan een racefiets was het voor mij de vraag of het totale aantal geplande kilometers niet overschreden zou worden en of ik daar wel de juiste conditie voor had. Maar ja ik was reeds onderweg en er was voor mij geen weg meer terug.
Onderweg was een koffiepauze ingelast bij Midwolda, waar we met zijn allen in de tuin in de zon konden genieten van een heerlijk bakje koffie met een soort plaatselijk cakeje waar je jam of iets anders kon tussensmeren. Na afloop van de koffie misten we toen we wilden vertrekken een fietser. Het bleek te gaan om Albert Buma die plotseling verdwenen was. Bij navraag bleek dat Albert zijn schoonouders in Midwolda woonden en dat was voor hem natuurlijk een mooie gelegenheid om daar nog gauw even binnen te wippen. Toen we met zijn allen bij het adres van zijn schoonouders aankwamen stond Albert reeds klaar langs de weg om zich weer bij de groep aan te sluiten. Onderweg werden we steeds nauwlettend in de gaten gehouden door Tieme n Aly in de volgwagen. We kregen van Tieme en Aly bij iedere plaspauze ( en dat waren er vele) indien nodig bananen, mueslirepen enz. uitgereikt.
De grens met Duitsland werd overgestoken bij een sluis aan de kust. Ter plaatse werd even gerust om van de omgeving te kunnen genieten . Omdat ik slechts één bidon bij me had besloot ik bij vertrek nog snel even mijn bidon bij te laten vullen door de sluiswachter die toevallig ook buiten stond. In de verwachting dat de rest van de groep wel even op me zou wachten gebeurde dat juist in dit geval niet. Nadat mijn bidon was bijgevuld was de groep reeds uit het gezichtsveld verdwenen. Omdat ik ook niet wist welke weg ze waren ingeslagen besloot ik een groepje Duitse fietsers, die mij tegemoet fietsten, te vragen of ze ook meerdere fietsers hadden gezien. In het Duits werd mij toegeroepen dass siebzehn Leute auf ein Fahrad dort immer gerade aus waren. Blijkbaar hadden ze het aantal fietsers in het voorbijgaan ook nog geteld. Na enige tijd kreeg ik die “leute” gelukkig in de verte weer in het vizier. Men stond al enige tijd op mij te wachten zo werd mij verteld.
Na een mooie route langs de kust kwamen we uiteindelijk aan bij het pondje in het mooie havenplaatsje Ditzum. Omdat we nog een uur op de pond moesten wachten besloten we ter plaatse het middagmaal te nuttigen. We genoten dan ook met zijn allen in de zon op het terras van een heerlijke maaltijd.
Toen het pondje voor de overtocht van de Eems gearriveerd was moesten enkele collega’s dan ook nog snel even het restant uit hun bord opeten, want het pondje zou niet op ons wachten. Vol bewondering keek ik naar de stuurmanskunst van Tieme onze begeleider. Zonder al te veel moeite manoeuvreerde hij zijn grote bestelbus met aanhangwagen in een keer achteruit op het kleine pondje. Alle fietsen erop en we konden aan de overtocht beginnen. Door de harde wind was er veel golfslag en het pondje ging dan ook behoorlijk heen en weer. Ik vreesde dan ook dat enkele mensen door het zojuist opgegeten patat met backfisch misselijk zouden worden en ook kon het toilet door de vele fietsen op het pondje niet worden gebruikt. Maar gelukkig ging alles goed. Aangekomen aan de overkant bleek een van ons zijn fietstasje (waarin o.a. zijn mobiel enz. zat) achtergelaten te hebben op het terras in Ditzum. Na overleg besloten Tieme en Aly met de begeleiderswagen via een grote omweg terug te rijden naar Ditzum om de tas op te halen. Ik vond dit grote klasse en onderstreept nog weer eens het belang van begeleiders tijdens een weekendtocht. Onderwijl vervolgden wij onze route naar Greetsiel. Helaas was Jan Westra, normaal gesproken een van de sterkste fietsers onder ons, deze dag niet in al te beste doen. Jan had last van een onwillege maag en darm en dat is zelfs voor een zeer getrainde fietser zeer vermoeiend en afmattend. Toch heeft Jan de tocht op de eerste dag op karakter weten vol te houden.
In Duitsland moest het laatste gedeelte tegen de wind worden afgelegd, maar niemand in de groep had daar veel problemen mee. Aangekomen in Greetsiel bleek dat we op de eerste dag zo’n 145 kilometers hadden afgelegd. Iets korter dan gepland maar de kilometerteller van Harry Elema zijn fiets of motorfiets kan natuurlijk ook een lichte afwijking hebben.
Het appartementencomplex waar we twee nachten zouden verblijven bleek van alle gemakken te zijn voorzien. We konden onze fietsen binnen plaatsen en de kamers waren zelfs voorzien van een afwasmachine. Na afloop van de eerste dag werd op het terrasje bij het complex nog met zijn allen even nagepraat en enkele pilsjes gedronken.
Vol verwachting keek ik daarna uit naar de macaroni a la WTC want daar had ik reeds veel over gehoord en gelezen de afgelopen jaren. Onder begeleiding van enkele zeer ervaren mensen waaronder Bart Nijland en Jan Giezen werd op drie locaties in het appartement de macaroni klaar gemaakt. De smaak was echt fantastisch en ik heb geloof ik wel drie borden opgegeten. Daarna moest de slaapkamer worden opgezocht om daar alvast de meegebrachte bagage neer te kunnen zetten. Omdat het mij niet uitmaakte met wie ik op de kamer zou slapen ben ik maar achter iemand aangelopen . Dit was toevallig Albert Buma. Het viel mij meteen op dat er niet veel animo was om met Albert mee te gaan. Omdat Albert bekend staat als een zeer plezierige jongen begreep ik daar dan ook niets van. ’s Nachts is me de reden wel duidelijk geworden. Albert snurkt dan ook werkelijk iedereen uit bed en dat wist ik toen nog niet. Toch zou ik de volgende keer zo weer bij hem op de kamer gaan want we hebben samen ook veel gelachen. Na ‘s avonds nog even te zijn uitgeweest in het mooie havenplaatsje Greetsiel begaf ik me dan ook moe maar voldaan naar bed.
Na de volgende morgen te zijn opgestaan, douchen en aankleden bleek de tafel reeds gedekt te zijn door Frans Poelstra. Na de broodmaaltijd en het klaar maken van de lunch zouden we de tweede dag in de omgeving een tocht van 100 kilometer maken. Bij vertrek van het appartement bleek de racefiets van Jan Giezen spoorloos verdwenen te zijn. Nadat Jan enige tijd het gebouw had doorzocht bleek dat een onverlaat zijn fiets op balkon had geplaatst. Met een ter plaatse aanwezige ladder werd de fiets dan ook weer in een rap tempo naar beneden gehaald. De tocht op deze tweede dag voerde ons eerst langs de kust en vervolgens het binnenland in. Veel weggetjes met kasseien. Omdat deze tocht door Harry Elema met de motorfiets was verkend was het voor Harry soms ook even zoeken of we nog op de juiste route zaten. Enkele keren belandden we dan ook in dass Moor (moeras) en moesten rechtsomkeert maken. Verder had Harry ook deze tocht weer fantastisch voorbereid. Uiteindelijk hebben we de twee dag ongeveer 130 kilometer gefietst. Onze begeleiders Tieme en Aly hadden deze tweede dag een rustdag en hebben samen dan ook volop kunnen genieten van de omgeving. Ook Jan Westra besloot de tweede dag rust te nemen om weer enigszins op krachten te kunnen komen. De volgende dag moest immers weer worden teruggefietst naar Roden.
Na aankomst in het appartement snel douchen en daarna zouden we samen in Greetsiel a
la carte eten bij een restaurant. Het eten in dat restaurant was werkelijk fantastisch en ook het wit(te) bier(tje) smaakte prima. Na afloop weer te voet naar het appartement omdat door het promillage dat mij het verstandigst leek.
Aangekomen bij het appartement nog even gezellig nagepraat, waarbij herhaaldelijk in het duits om rust (“ruhe bitte”) werd verzocht. Er sliepen immers reeds enkele vermoeide fietsers die hun rust wel nodig hadden.
De derde dag begonnen we dan ook met zijn allen weer vol goede moed aan de terugtocht. Ook Jan Westra voelde zich gelukkig al weer een stuk beter en kon zich ook weer bij de groep aansluiten.
We waren nog maar nauwelijks de bebouwde kom van Greetsiel uit of Douwe was volledig de weg kwijt. Op een kruising twijfelde hij tussen links of rechtsaf. Douwe fietste dan ook pardoes rechtdoor en het was maar goed dat een verkeersbord hem tegenhield want anders was hij zo de natte sloot ingedoken.
Nog maar nauwelijks enkele kilometers verder bleek ineens dat iemand wel erg acrobatisch op zijn fiets zat. Het bleek Jan Giezen te zijn die zijn trapper verloren had. Omdat deze volgens de deskundigen niet meer te repareren viel en Jan ook niet de persoon is om in de bezemwagen te gaan zitten, werd de reservefiets voor Jan klaargemaakt. Na enig oponthoud kon de tocht worden voortgezet.
Onderweg probeerde Harry op een fietspad een slonzige vrouw in een joggingpak door te bellen te waarschuwen voor de naderende groep fietsers. Omdat het passeren volgens de vrouw niet geheel vlekkeloos verliep begon ze vreselijk op ons te schelden. Omdat ik achteraan in het peloton fietste kreeg ik de volle scheldkannonade over me heen. Het is dan ook echt de laatste keer dat ik achterin het peloton ga fietsen. Ik zal maar niet vermelden welke woorden zoal door deze mevrouw werden gebruikt maar erg sociaal klonken die niet. We worden dan ook liever aangemoedigd.
Uiteindelijk kwamen we voldaan aan in Zuidlaren waar de laatste stop was gepland.
Het thuisfront werd vervolgens gebeld om het tijdstip van aankomst in Roden alvast door te geven. Na aankomst in Roden werd op het terras van Piet en Griet nog even gezellig nagepraat over de belevenissen van de afgelopen drie dagen. Ik vond het persoonlijk een fantastisch weekend en na drie dagen heb je een zeer voldaan gevoel. Uiteindelijk hebben we dan ook in drie dagen ongeveer 423 km gefietst.
Rest mij nog de organisatoren (Harrie E./Jan W.en Douwe) van de tocht en de voortreffelijke begeleiders (Tieme en Alie ) voor al het werk wat verricht is hartelijk te bedanken.
Geert Hoving
Saturday, May 15, 2004
Montage avond 16 maart 2003
In het onlangs verschenen aprilnummer van Fietssport magazine is een nieuwe rubriek gestart "Wie helpt mij?"
Dit ie een vragenrubriek, waarin fietsers aan lezers hun vragen kunnen voorleggen over alles wat met fietsen te maken heeft.
Wees blij met uw lidmaatschap van de WTC-Roden, want daar bespaart u geld mee!!
Drie actieve WTC-ers (Harry Elema, Jan de Vries en Martinus Scholtens) hebben diverse onderhouds werkzaamheden, zoals cassette en ketting vervangen, afstellen derailleur, etc gedemonstreerd en daarna door vele in de praktijk gebracht.
Smerige handen, gezelligheid en ervaring rijker gingen de 15 deelnemers tevreden huiswaarts.
Volgend jaar omstreeks deze datum zal er opnieuw een montageavond worden georganiseerd.
Note webmaster! Mocht uw vragen m.b.t. de fiets en het fietsen ga dan naar Forum en plaats uw vraag in de rubriek "Vragen m.b.t. de fiets en het fietsen"
Dit ie een vragenrubriek, waarin fietsers aan lezers hun vragen kunnen voorleggen over alles wat met fietsen te maken heeft.
Wees blij met uw lidmaatschap van de WTC-Roden, want daar bespaart u geld mee!!
Drie actieve WTC-ers (Harry Elema, Jan de Vries en Martinus Scholtens) hebben diverse onderhouds werkzaamheden, zoals cassette en ketting vervangen, afstellen derailleur, etc gedemonstreerd en daarna door vele in de praktijk gebracht.
Smerige handen, gezelligheid en ervaring rijker gingen de 15 deelnemers tevreden huiswaarts.
Volgend jaar omstreeks deze datum zal er opnieuw een montageavond worden georganiseerd.
Note webmaster! Mocht uw vragen m.b.t. de fiets en het fietsen ga dan naar Forum en plaats uw vraag in de rubriek "Vragen m.b.t. de fiets en het fietsen"
